Кӯшиши набарди роҳ ба мأўои дили мо
کوشش نبرد راه به مأوای دل ما
Каз ҳар ду ҷаҳонаст бурун , ҷои дили мо
کز هر دو جهان است برون، جای دل ما
Сайлоби муқайяд ба хас ва хор нагардад
سیلاب مقید به خس و خار نگردد
Дунё нашавад силсилаи пои дили мо
دنیا نشود سلسله پای دل ما
Гар гавҳар шҳўор шавад , суфта нагардад
گر گوهر شهوار شود، سفته نگردد
Розӣ ки занад ғӯта ба дарёии дили мо
رازی که زند غوطه به دریای دل ما
Мо қадари худ аз бебасарӣ ҳо нашносем
ما قدر خود از بی بصری ها نشناسیم
Варна шаб қадараст сувидои дили мо
ورنه شب قدرست سویدای دل ما
Зон ҳасани ҷаҳонгир чаҳ идроки намояд ?
زان حسن جهانگیر چه ادراک نماید؟
Ҳар чанд шавад чашм , саропои дили мо
هر چند شود چشم، سراپای دل ما
Аз серума шавад равшан агар дидаи мардум
از سرمه شود روشن اگر دیده مردم
Аз доғ буд дидаи бинои дили мо
از داغ بود دیده بینای دل ما
Болу пари сайри дгаронгар буд аз чашм
بال و پر سیر دگران گر بود از چشم
Дар бастан чашмаст тамошои дили мо
در بستن چشم است تماشای دل ما
Гар матлаби арбоби ҳавас , васл таманност
گر مطلب ارباب هوس، وصل تمناست
Дар тарк таманност таманнои дили мо
در ترک تمناست تمنای دل ما
Сад майкадагар хӯни ҷигари сарфи намояд
صد میکده گر خون جگر صرف نماید
Берун назанад ранги зи минои дили мо
بیرون نزند رنگ ز مینای دل ما
То чашм кунад кор , сияҳи хона Лайлӣ аст
تا چشم کند کار، سیه خانه لیلی است
Аз доғи ту дар домани саҳрои дили мо
از داغ تو در دامن صحرای دل ما
Аз ковуши мижгон баландат натавон ёфт
از کاوش مژگان بلندت نتوان یافت
Як гавҳари носуфта ба дарёии дили мо
یک گوهر ناسفته به دریای دل ما
Дар санги асари ҷӯш баҳорон нанамояд
در سنگ اثر جوش بهاران ننماید
Аз менаравад хушкии савдои дили мо
از می نرود خشکی سودای دل ما
Аз доғ буд чун варақи лолаи дарин боғ
از داغ بود چون ورق لاله درین باغ
Шерозаи ҷамяти аҷзои дили мо
شیرازه جمیت اجزای دل ما
Мурдааст з беҳмнФсӣ дар бар мо дил
مرده است ز بی همنفسی در بر ما دل
Кӯи ҳмнФсӣ то кунад эҳёии дили мо ?
کو همنفسی تا کند احیای دل ما؟
Соиб натавон ёфт ба ҷузи доғи ҷигарсӯз
صائب نتوان یافت به جز داغ جگرسوز
Шамъӣ ки шавад анҷумани орои дили мо
شمعی که شود انجمن آرای دل ما