Хобидатар аз роҳ буд роҳилаи мо

خوابیده تر از راه بود راحله ما

Дар сина саҳрост гиреҳи қофилаи мо

در سینه صحراست گره قافله ما

Дар домани саҳроӣ маломат натавон ёфт

در دامن صحرای ملامت نتوان یافت

Хорӣ ки начидааст гул аз обилаи мо

خاری که نچیده است گل از آبله ما

Девона ба ҳамворӣ мо нест дарин дашт

دیوانه به همواری ما نیست درین دشت

Чун ҷавҳар теғаст хамаши силсилаи мо

چون جوهر تیغ است خمش سلسله ما

Аз ташнаи лабӣ гирд барорем зи дарё

از تشنه لبی گرد برآریم ز دریا

Хӯн дар ҷигар бода кунад ҳавсилаи мо

خون در جگر باده کند حوصله ما

Чун сайл , далели раҳи мо ҷазба дарёст

چون سیل، دلیل ره ما جذبه دریاست

Муҳтоҷ ба раҳбар набӯд қофилаи мо

محتاج به رهبر نبود قافله ما

Мо аз ту ҷудоӣам ба сӯрат , на ба маънӣ

ما از تو جداییم به صورت، نه به معنی

Чун фосилаи байт буд фосилаи мо

چون فاصله بیت بود فاصله ما

Чун зулф , парешонеи мо давр ва дарозаст

چون زلف، پریشانی ما دور و درازست

Кӯтоҳ нагардад ба шунидани гилаи мо

کوتاه نگردد به شنیدن گله ما

Ҷо дорад агар зини ғазал тоза нависанд

جا دارد اگر زین غزل تازه نویسند

Соиб ба лаби ёр , азизони салаи мо !

صائب به لب یار، عزیزان صله ما!