Фарёд нахезад зи дили пари гилаи мо

فریاد نخیزد ز دل پر گله ما

Набӯд чу ҷараси ҳарза даро обилаи мо

نبود چو جرس هرزه درا آبله ما

Ҳар ҷо ки занад нашутур хории мижа бар ҳам

هر جا که زند نشتر خاری مژه بر هم

Хӯн дашна кашад аз ҷигари обилаи мо

خون دشنه کشد از جگر آبله ما

Фарёди азин барқи нигоҳон ки накарданд

فریاد ازین برق نگاهان که نکردند

Раҳмӣ ба гули коғазии ҳавсилаи мо

رحمی به گل کاغذی حوصله ما

Соиб ба чаҳ умед гушойем лаб аз ҳам ?

صائب به چه امید گشاییم لب از هم؟

Он чашми сухангӯи надиҳадгар салаи мо

آن چشم سخنگو ندهد گر صله ما