эй хонаи занбӯри зи фикри ту ҷигарҳо

ای خانه زنبور ز فکر تو جگرها

Ойӣнаи ҳайрати зи ҷамоли ту назарҳо

آیینه حیرت ز جمال تو نظرها

Мижгон набӯд гирди назарҳо , ки буд чок

مژگان نبود گرد نظرها، که بود چاک

Аз шавқи лақои ту гиребони назарҳо

از شوق لقای تو گریبان نظرها

Аз сангдилӣ буд ки аз шарми лаби ту

از سنگدلی بود که از شرم لب تو

Дар сулби садаф об нагаштанд гуҳарҳо

در صلب صدف آب نگشتند گهرها

Аз шамъ бурунӣ нашавад базми даруни гарм

از شمع برونی نشود بزم درون گرم

Чун лолаи магар доғ бирӯяд зи ҷигарҳо

چون لاله مگر داغ بروید ز جگرها

Зинҳор ки дар баҳри ризои домани дил ро

زنهار که در بحر رضا دامن دل را

Чун муваҷҷаҳ ба соҳили макаш аз дасти хатарҳо

چون موجه به ساحل مکش از دست خطرها

Дар доираи мӯии шикофони ҳақиқат

در دایره موی شکافان حقیقت

Дар зулфи пари ошӯб шикастаст зафарҳо

در زلف پر آشوب شکست است ظفرها

Зинҳор ки аз хонаи бурун по нагузорӣ

زنهار که از خانه برون پا نگذاری

Пари хор нифоқаст ҳамаи роҳгзрҳо

پر خار نفاق است همه راهگذرها

Аз шарми даҳони ту ки чун дида мӯраст

از شرم دهان تو که چون دیده مورست

Дар ҳавсила мӯр хазиданд шукрҳо

در حوصله مور خزیدند شکرها

Фарёд ки ин бе хабарони хотири мо ро

فریاد که این بی خبران خاطر ما را

Карданд парешон чу сари зулфи хабарҳо

کردند پریشان چو سر زلف خبرها

Соиби зи сари сидқи муқӣм дар дил бош

صائب ز سر صدق مقیم در دل باش

То чанд тавон гашт чу хуршед ба дарҳо ?

تا چند توان گشت چو خورشید به درها؟