эй хору хаси баҳри санои ту сухан ҳо
ای خار و خس بحر ثنای تو سخن‌ها
Ганҷинаи гавҳари зи мдиҳи ту даҳан ҳо
گنجینه گوهر ز مدیح تو دهن‌ها
Як бор бар ин на чамани сабзи гузаштӣ
یک بار بر این نه چمن سبز گذشتی
Сар дар паии буи ту ниҳоданд чаман ҳо
سر در پی بوی تو نهادند چمن‌ها
Моу сари он зулфу парешонеи ғурбат
ما و سر آن زلف و پریشانی غربت
Гирди сари ин шом буд субҳи ватан ҳо
گرد سر این شام بود صبح وطن‌ها
Аз нуқтаи тавон роҳ ба мазмуни сухани барад
از نقطه توان راه به مضمون سخن برد
Ғӯли раҳи мо гашти дарозии сухан ҳо
غول ره ما گشت درازی سخن‌ها
То шабнами афтода бар афлок барояд
تا شبنم افتاده بر افلاک برآید
Хуршеди ҷаҳони тоби Фрўҳштаҳи расан ҳо
خورشید جهان‌تاب فروهشته رسن‌ها
Маъмура ишқаст ки ғурбати здгонш
معموره عشق است که غربت‌زدگانش
Дар об нагиранд гул аз ёди ватан ҳо
در آب نگیرند گل از یاد وطن‌ها
Нақди ду ҷаҳони ғунчаи сифат дар гиреҳ туаст
نقد دو جهان غنچه‌صفت در گره توست
То чанд бигардӣ чу забони гирди даҳанҳо ?
تا چند بگردی چو زبان گرد دهن‌ها؟
Ҳарҷо ки шавад хомаи соиби гҳроФшон
هرجا که شود خامه صائب گهرافشان
То ҳашар бимонад чу садафи бози даҳан ҳо
تا حشر بماند چو صدف باز دهن‌ها