Он кас ки дод пайванд бо коҳи каҳрабо ро

آن کس که داد پیوند با کاه کهربا را

Хоҳад ба ҳам расониди ҷонҳои ошно ро

خواهد به هم رسانید جانهای آشنا را

Домони раҳравонро захм забон нагирад

دامان رهروان را زخم زبان نگیرد

Аз хори раҳи пару бол афзӯн шавад сабо ро

از خار ره پر و بال افزون شود صبا را

Чун санги серумаи хокаши перояи нзрҳост

چون سنگ سرمه خاکش پیرایه نظرهاست

Чашмӣ ки як назар дид он чашми серумаи со ро

چشمی که یک نظر دید آن چشم سرمه سا را

Таъзими хоксорон равшангар вуҷӯдаст

تعظیم خاکساران روشنگر وجودست

Зон ҷо диҳанд мардум дар чашми тўтё ро

زان جا دهند مردم در چشم توتیا را

Дар синаи хӯни гармаши ёқӯт ва лаъл гардид

در سینه خون گرمش یاقوت و لعل گردید

Дар зери теғ чун кӯҳ ҳар каси фишурди по ро

در زیر تیغ چون کوه هر کس فشرد پا را

Аз об шуд ду болои савдои беди маҷнӯн

از آب شد دو بالا سودای بید مجنون

Оқил наметавон кард девонаи худо ро

عاقل نمی توان کرد دیوانه خدا را

Дар хоб буд махмал каз коргоҳи қисмат

در خواب بود مخمل کز کارگاه قسمت

Нақш мурод хандид бар чеҳраи бӯрё ро

نقش مراد خندید بر چهره بوریا را

Афтодагони худро кӣ бар замин гузорад ?

افتادگان خود را کی بر زمین گذارد؟

Роҳӣ ки бол ва пар дод аз шавқи нақши по ро

راهی که بال و پر داد از شوق نقش پا را

Дар коргоҳ ишқаст тадбири ақли бекор

در کارگاه عشق است تدبیر عقل بیکار

Тӯфон намекунад гӯши таълими нохудо ро

طوفان نمی کند گوش تعلیم ناخدا را

То домани қиёмати хунаш сиблат бошад

تا دامن قیامت خونش سبیل باشد

Чашмӣ ки дида бошад он оташини лақо ро

چشمی که دیده باشد آن آتشین لقا را

То нихвати саодат берун равад зи мағзаш

تا نخوت سعادت بیرون رود ز مغزش

Бо саги шарик рӯзӣ карданд азон ҳумо ро

با سگ شریک روزی کردند ازان هما را

Сахтаст дил гирифтани соиби зи нӯки мижгон

سخت است دل گرفتن صائب ز نوک مژگان

БртоФтн маҳоласт сарпанҷаи қазо ро

برتافتن محال است سرپنجه قضا را