Тар ба ашки талх май созами димоғи хеш ро

تر به اشکِ تلخ می‌سازم دِماغِ خویش را

Зинда медорам ба хӯни дили чароғи хеш ро

زنده می‌دارم به خونِ دل چراغِ خویش را

Аз сиёҳӣ шуд ҷаҳон бар чашми доғи ман сиёҳ

از سیاهی شد جهان بر چشمِ داغِ من سیاه

Чанд дорам дар таҳи домани чароғи хешро ?

چند دارم در تهِ دامن چراغِ خویش را؟

Созгорӣ нест бо марҳами з бе дардии маро

سازگاری نیست با مرهم ز بی دردی مرا

намекунам пинҳони зи чашми шӯр , доғи хеш ро

می‌کنم پنهان ز چشمِ شور، داغِ خویش را

Корвон бехудиро нома ва пайғом нест

کاروانِ بی‌خودی را نامه و پیغام نیست

Аз ки гирам , ҳайратӣ дорам , суроғи хеш ро

از که گیرم، حیرتی دارم، سراغِ خویش را

Хотири маҷрӯҳи булбулро риоят ме кунам

خاطرِ مجروحِ بلبل را رعایت می‌کنم

Ин ки май дуздами зи буии гули димоғи хеш ро

این که می‌دزدم ز بوی گل دماغِ خویش را

Бо туҳидастӣ , зи файзи сайри чашмӣ чун ҳубоб

با تهیدستی، ز فیضِ سیر‌چشمی چون حباب

Холӣ аз дарёи буруни орми аёғи хеш ро

خالی از دریا برون آرم ایاغِ خویش را

Гар чаҳ аз мастӣ чу булбули хешро гум карда ам

گر‌چه از مستی چو بلبل خویش را گم کرده‌ام

намешиносам накҳати гулҳои боғи хеш ро

می‌شناسم نکهتِ گلهای باغِ خویش را

Гарчи як дили гарм аз гуфтори ман соиб нашуд

گرچه یک دل گرم از گفتار من صائب نشد

Ҳамчунон дар фикр май сӯзами димоғи хеш ро

همچنان در فکر می‌سوزم دماغِ خویش را