Бе қадари сохт худро , нихват фузуд мо ро
بی‌قدر ساخت خود را، نخوت فزود ما را
Бар мо ва худ ситам кард ҳар кас ситуд мо ро
بر ما و خود ستم کرد، هرکس ستود ما را
Чун муваҷҷаҳ саробем дар шӯраи зори олам
چون موجهٔ سرابیم در شوره‌زار عالم
Каз буд баҳра Эй нест ғайр аз намӯд мо ро
کز بود بهره‌ای نیست غیر از نمود ما را
Танагии рӯзии мо буд аз гушӯдани лаб
تنگی روزی ما بود از گشودن لب
То бастаи гашти ин дар сад дар гушӯд мо ро
تا بسته گشت این در، صد در گشود ما را
Дар оҳ беасар чанд созем зиндагии сарф ?
در آه بی‌اثر چند سازیم زندگی صرف؟
Дар дида об нагузошт ин коҳи дӯди мо ро
در دیده آب نگذاشت این کاه دود ما را
Қонеъ ба хӯнгар аз ризқ чун доғ лола гирдем
قانع به خون گر از رزق چون داغ لاله گردیم
Созад ҳамон нмксўди чашми ҳасуди мо ро
سازد همان نمکسود چشم حسود ما را
Ойӣнаҳои равшани гӯш ва забон нахоҳанд
آیینه‌های روشن گوش و زبان نخواهند
Аз роҳ чашм бошад гуфту шунӯди мо ро
از راه چشم باشد گفت و شنود ما را
Бемонеъӣ кашидем маро бараҳна дар бар
بی‌مانعی کشیدیم مه را برهنه در بر
То шуд каттон ҳастӣ бетору пуди мо ро
تا شد کتان هستی بی تار و پود ما را
Хоҳад камони ҳадафро пайвастаи пой бар ҷо
خواهد کمان هدف را پیوسته پای بر جا
Зон дрнёрд аз пои чархи кабӯди мо ро
زان درنیارد از پا چرخ کبود ما را
Чун хомаи сабки мағз аз бе ҳузурии дил
چون خامهٔ سبک مغز از بی‌حضوری دل
Шуд беш рӯи сиёҳӣ дар ҳар суҷуди мо ро
شد بیش روسیاهی در هر سجود ما را
Аз бутаи риёзат нуқсон намекунад кас
از بوتهٔ ریاضت نقصان نمی‌کند کس
Аз ҷисм ҳар чаҳ коҳед бар ҷон фузуд мо ро
از جسم هر چه کاهید بر جان فزود ما را
Гар субҳ аз дили шаб зангор ме задойад
گر صبح از دل شب زنگار می زداید
Чун аз сипедии мӯ ғифлат фузуд моро ?
چون از سپیدی مو غفلت فزود ما را؟
Аз мо нашуд чу маи фӯт бар хоки ҷабҳа судан
از ما نشد چو مه فوت بر خاک، جبهه سودن
Ҳар чанд сари зи рифъат бар чархи суди мо ро
هرچند سر ز رفعت بر چرخ سود ما را
Нилӯфари фалакро чун лола доғ дорем
نیلوفر فلک را چون لاله داغ داریم
Аз санг кӯдакон шуд то тани кабӯди мо ро
از سنگ کودکان شد تا تن کبود ما را
Доғ клФ тавонад осони з рӯй маи барад
داغ کلف تواند آسان ز روی مه برد
Занги қасоват аз дил ҳар кас задуд мо ро
زنگ قساوت از دل هرکس زدود ما را
То доштем чун сарви як перҳани дарин боғ
تا داشتیم چون سرو یک پیرهن درین باغ
Аз гарму сарди олам парво набӯд мо ро
از گرم و سرد عالم پروا نبود ما را
Аз пухтагӣ набардем бӯеи зи хомкорӣ
از پختگی نبردیم بویی ز خامکاری
Шуд раҳнамо ба оташи хомӣ чу авди мо ро
شد رهنما به آتش خامی چو عود ما را
Аз бахти сабз чун шамъи соиб гулӣ начедем
از بخت سبز چون شمع صائب گلی نچیدیم
Дар ашк ва оҳ шуд сарф яксар вуҷӯди мо ро
در اشک و آه شد صرف یکسر وجود ما را