Ваҳшат буд зи мардум аз хеш бехабар ро

وحشت بود ز مردم از خویش بی خبر را

Пайванд нест ҳоҷати ин нахли хуши самар ро

پیوند نیست حاجت این نخل خوش ثمر را

Хунини дилӣ ки бо ишқи як кӯчаи роҳ рафта аст

خونین دلی که با عشق یک کوچه راه رفته است

Киштӣ Нӯҳ донад дарёии пурхатар ро

کشتی نوح داند دریای پرخطر را

Аз силӣ муаллим гардад равони сабақ ҳо

از سیلی معلم گردد روان سبق ها

Афзӯн шавад равое аз сиккаи симу зар ро

افزون شود روایی از سکه سیم و زر را

Дил чун расад ба ҷонони безор ҷисм гардад

دل چون رسد به جانان بیزار جسم گردد

То пеш шамъ хоҳад парвонаи болу пар ро

تا پیش شمع خواهد پروانه بال و پر را

Ҳиҷрон ба дили гуворои зи умед васл гардид

هجران به دل گوارا ز امید وصل گردید

Шаҳдаст оби дарёи лаби ташнаи гуҳар ро

شهدست آب دریا لب تشنه گهر را

Аз гуфтугӯии ширини дил аз ҷаҳон наме барад

از گفتگوی شیرین دل از جهان نمی برد

Тӯтӣ агар намедошт дар чошнии шукр ро

طوطی اگر نمی داشت در چاشنی شکر را

Ҷони ту ломаконии рӯҳи ту осмонӣ аст

جان تو لامکانی روح تو آسمانی است

То кӣ кунӣ иморати ин ҷисми мухтасарро ?

تا کی کنی عمارت این جسم مختصر را؟

Матлаби зи ъшқбозии таҳсил хоксорӣ аст

مطلب ز عشقبازی تحصیل خاکساری است

Афтодагӣаст ҳосил аз пухтагии самар ро

افتادگی است حاصل از پختگی ثمر را

Чанд обрӯи тавон рехт бар остони хуршед ?

چند آبرو توان ریخت بر آستان خورشید؟

Зон аз клФ сиёҳаст пайвастаи дили қамар ро

زان از کلف سیاه است پیوسته دل قمر را