Аз бихўдӣ намондааст пурвои ҷисм , ҷон ро

از بیخودی نمانده است پروای جسم، جان را

Мастии зи ёди булбул бардааст ошён ро

مستی ز یاد بلبل برده است آشیان را

Аз хеши рафтагонро ҳоҷат ба роҳбар нест

از خویش رفتگان را حاجت به راهبر نیست

Як манзиласт дарёи сайли сабки Аннан ро

یک منزل است دریا سیل سبک عنان را

Ҳар каси зи кӯй ӯ рафт дилро гузошт бар ҷой

هر کس ز کوی او رفت دل را گذاشت بر جای

Мурғон баҷо гузоранд дар боғи ошён ро

مرغان بجا گذارند در باغ آشیان را

Ҳасани ғаюрро нест пурвои талхкомон

حسن غیور را نیست پروای تلخکامان

Аз хӯни хеши Фарҳод ширин кунад даҳон ро

از خون خویش فرهاد شیرین کند دهان را

Аз ҳасанҳои маҳҷӯб доғанд хираи чашмон

از حسن های محجوب داغند خیره چشمان

Тифлон фитода хоҳанд девори гулистон ро

طفلان فتاده خواهند دیوار گلستان را

Аз об рӯй Юсуфи хок мурод гардид

از آب روی یوسف خاک مراد گردید

Гардӣ ки бар ҷабин буд аз роҳи корвон ро

گردی که بر جبین بود از راه کاروان را

Мустағриқи фаноро аз нестӣ хатар нест

مستغرق فنا را از نیستی خطر نیست

Киштӣ дуруст бошад дарёии бекарон ро

کشتی درست باشد دریای بیکران را

Аз тири оҳи мазлӯми золими амони наёбад

از تیر آه مظلوم ظالم امان نیابد

Пеш аз нишонаи хезад аз дили фиғони камон ро

پیش از نشانه خیزد از دل فغان کمان را

Нахлӣ ки аз самар нест ҷузи санг дар канораш

نخلی که از ثمر نیست جز سنگ در کنارش

Бод мурод донад дмсрдии хазон ро

باد مراد داند دمسردی خزان را

Аз ноқисон хамӯшӣ арз камол бошад

از ناقصان خموشی عرض کمال باشد

Натавон ба таҳта кардани барчӣдани ин дукон ро

نتوان به تخته کردن برچیدن این دکان را

Бе доғи ишқи соиб равшан намешавад дил

بی داغ عشق صائب روشن نمی شود دل

Хуршед мефурӯзад рухсори осмон ро

خورشید می فروزد رخسار آسمان را