з ростӣ набӯд хиҷлатии кушодаи ҷабин ро

ز راستی نبود خجلتی گشاده جبین را

Ки нақш рост насозад сиёҳ рӯй нигин ро

که نقش راست نسازد سیاه روی نگین را

Ба печу тоб камар нест раҳми кӯҳи сарин ро

به پیچ و تاب کمر نیست رحم کوه سرین را

Чаҳ ғами зи лоғарӣ риштааст дар сминро ?

چه غم ز لاغری رشته است در ثمین را؟

Чаҳ ҳоҷатаст ба гулгашти боғ , гӯша нишинро ?

چه حاجت است به گلگشت باغ، گوشه نشین را؟

Ки тангнои раҳми боғи длгшости ҷанин ро

که تنگنای رحم باغ دلگشاست جنین را

зи хонаи падарӣ кӣ шаванд монеъи фарзанд ?

ز خانه پدری کی شوند مانع فرزند؟

зи мо дареғ надорад худои биҳишти барин ро

ز ما دریغ ندارد خدا بهشت برین را

Азон кунам дами мурдани нигоҳи хира ба рӯйиш

ازان کنم دم مردن نگاه خیره به رویش

Ки нест хиҷлатӣ аз паии нигоҳи бозпасин ро

که نیست خجلتی از پی نگاه بازپسین را

Бағал ба шоҳсўорӣ гушӯдааст умедам

بغل به شاهسواری گشوده است امیدم

Ки кардааст тиҳии сад ҳазор хонаи зин ро

که کرده است تهی صد هزار خانه زین را

Расед ҳар ки дарин хокдон ба ганҷи қаноат

رسید هر که درین خاکدان به گنج قناعت

Чу мӯр , зери замини баради айш рӯй замин ро

چو مور، زیر زمین برد عیش روی زمین را

Хароши дарди зи дил ме тавон ба чораи зудудан

خراش درد ز دل می توان به چاره زدودن

Агар ба дасти тавон маҳв кард нақши нигин ро

اگر به دست توان محو کرد نقش نگین را

Талоши садр бурун кард зи дил ки гирди хиҷолат

تلاش صدر برون کرد ز دل که گرد خجالت

Чу остона диҳад хокмол , садр нишин ро

چو آستانه دهد خاکمال، صدر نشین را

Ғубор хат нагирифтааст рӯй симброн ро

غبار خط نگرفته است روی سیمبران را

Чунон ки фикри ту соиби гирифта рӯй замин ро

چنان که فکر تو صائب گرفته روی زمین را