Ман гирифтам соъатии пӯшидаи соли хеш ро

من گرفتم ساختی پوشیده سالِ خویش را

Чун кунӣ пинҳони зи чашми халқи ҳоли хешро ?

چون کنی پنهان ز چشمِ خلق حالِ خویش را؟

Ворисонро кард мустағнии зи эҳсони аҷал

وارثان را کرد مستغنی ز احسانِ اجل

Ҳар ки пеш аз марг қисмат кард моли хеш ро

هر که پیش از مرگ قسمت کرد مالِ خویش را

Чун садаф , гавҳар агар резанд дар домани маро

چون صدف، گوهر اگر ریزند در دامن مرا،

Брнёрми зи остини дасти саволи хеш ро

برنیارم ز آستین دستِ سؤالِ خویش را

Дар миёни ҷамъ то чун шамъ бошӣ сарфароз

در میانِ جمع تا چون شمع باشی سرفرازز

Сабздор аз оби чашми худ ниҳоли хеш ро

سبزدار از آبِ چشمِ خود نهالِ خویش را

Май гдозндт ба чашми шӯр , ин нодидагон

می‌گدازندت به چشمِ شور، این نادیدگان

Ман гирифтам бадари грдондии ҳилоли хеш ро

من گرفتم بَدر گرداندی هِلالِ خویش را

намешавад афзӯни ғубори кулуфтам чун Асия

می‌شود افزون غبارِ کلفتم چون آسیا

Май занам бар икдгри чандон ки боли хеш ро

می‌زنم بر یکدگر چندان که بالِ خویش را

Раҳм кун эй гавҳари сероб бар лаби ташнагон

رحم کن ای گوهرِ سیراب بر لب‌تشنگان

Чанд дорӣ дар гиреҳи оби зулоли хеш ро

چند داری در گره آبِ زلالِ خویش را؟

Вақт рафтан нест дар дунболи чашми ҳасраташ

وقتِ رفتن نیست در دنبال، چشمِ حسرتش

Ҳар ки пеш аз худ фиристодааст моли хеш ро

هر که پیش از خود فرستاده است مالِ خویش را

Пардаи ҳайрати ҷаҳонро чашм бандӣ карда аст

پردهٔ حیرت جهان را چشم‌بندی کرده‌است

Аз ки май дории ниҳон ёрб ҷамоли хеш ро

از که می‌داری نهان یارب جمالِ خویش را؟

На з дилсӯзӣаст хубонгар ба дил раҳмӣ кунанд

نه ز دلسوزی است خوبان گر به دل رحمی کنند

Тоза дорад баҳри худ райҳони суфоли хеш ро

تازه دارد بهرِ خود ریحان سفالِ خویش را

Ҳар ки гардӣдааст соиби захмии айни алкмол

هر که گردیده است صائب، زخمیِ عین الکمال

намекунад пӯшида аз мардуми камоли хеш ро

می‌کند پوشیده از مردم کمالِ خویش را