Ман ки хоҳам маҳв аз олами нишони хеш ро

من که خواهم محو از عالم نشانِ خویش را

Чун нишони тири созами устихони хеш ро

چون نشانِ تیر سازم استخوانِ خویش را

Коши вақт омадани воқифи з рафтан ме шудам

کاش وقتِ آمدن واقف ز رفتن می‌شدم

То чу не дар хок май бастами миёни хеш ро

تا چو نی در خاک می‌بستم میانِ خویش را

Теғи натавонад шудани ангушти пеши ҳарфи ман

تیغ نتواند شدن انگشت پیشِ حرف من

То чу моҳи нав сипар кардам камони хеш ро

تا چو ماهِ نو سپر کردم کمانِ خویش را

Шуд қафаси зиндони ман аз хорхори бозгашт

شد قفس زندانِ من از خارخارِ بازگشت

Кош мекардам Фромши ошёни хеш ро

کاش می‌کردم فرامش آشیانِ خویش را

Во нашуд аз таҳтаи таълим бар рӯем дарӣ

وا نشد از تختهٔ تعلیم بر رویم دری

Коши аввал таҳта мекардам дукони хеш ро

کاش اول تخته می‌کردم دکانِ خویش را

Доштами афтодани чоҳи занхдон дар назар

داشتم افتادنِ چاهِ زنخدان در نظر

Ман чу медодам ба дасти дили Аннани хеш ро

من چو می‌دادم به دستِ دل عنانِ خویش را

Аз ҷафои дил баргирафтан нест осон , вар на ман

از جفا دل برگرفتن نیست آسان، ور نه من

Меҳрбон ме сохтам номеҳрбони хеш ро

مهربان می‌ساختم نامهربانِ خویش را

Лозим перӣаст соиби баргрезони ҳавос

لازمِ پیری است صائب برگریزانِ حواس

Манъ натавон кард аз резиши хазони хеш ро

منع نتوان کرد از ریزش خزانِ خویش را