эй зи ту шӯр дар ҷигари калак шукр навой ро

ای ز تو شور در جگر کلک شکر نوای را

Риштаи оҳ дар гиреҳи фикри грҳгшоӣ ро

رشته آه در گره فکر گرهگشای را

Сарви риёзи мағфирати оҳ надоматасту бас

سرو ریاض مغفرت آه ندامت است و بس

То ба ки марҳамат кунад ишқи ту ин ливоӣ ро

تا به که مرحمت کند عشق تو این لوای را

То накунад саодаташи масти ғурур , қисматат

تا نکند سعادتش مست غرور، قسمتت

Молаш аз устихон диҳад мағзи сар эй ро

مالش از استخوان دهد مغز سر همای را

Доғ муҳаббатасту бас хона фурӯз ҷону дил

داغ محبت است و بس خانه فروز جان و دل

Нест зи равзан дигар равшании ин сарой ро

نیست ز روزن دگر روشنی این سرای را

Бодаи ақли сӯзро доруӣ биҳшӣ мазан

باده عقل سوز را داروی بیهشی مزن

Нест ба серумаи ҳоҷати он чашм ҷунун физой ро

نیست به سرمه حاجت آن چشم جنون فزای را

Маҳмили лайле каз ӯ нолаи ман баланд шуд

محمل لیلیی کز او ناله من بلند شد

Роҳ ба худ намедиҳад замзама дароӣ ро

راه به خود نمی دهد زمزمه درای را

Он шаккарини лабӣ ки ман нолаи азу чу не кунам

آن شکرین لبی که من ناله ازو چو نی کنم

Ғӯта ба заҳр медиҳад тӯтӣ хуш навой ро

غوطه به زهر می دهد طوطی خوش نوای را

Субҳи қиёматаш буд пардаи хоб дар назар

صبح قیامتش بود پرده خواب در نظر

Ҳар ки ба хоб бинад он наргиси фитнаи зой ро

هر که به خواب بیند آن نرگس فتنه زای را

Сӯхт бисот ҳастем рехти баннои тоқатам

سوخت بساط هستیم ریخت بنای طاقتم

Чанд пар аз нафаси даҳуми оҳи шикастаи пойро ?

چند پر از نفس دهم آه شکسته پای را؟

Хонаи сусти ҷисмро кӯҳ ғамаст пштбон

خانه سست جسم را کوه غم است پشتبان

Роҳ ба хештани мадаи бода ғам задой ро

راه به خویشتن مده باده غم زدای را

Рӯҳи шикастаи болро то пар ва бол ме шавад

روح شکسته بال را تا پر و بال می شود

Рахнаи малик дил макун хандаи длгшоӣ ро

رخنه ملک دل مکن خنده دلگشای را

Соиби оташини забон чун сари ҳарф во кунад

صائب آتشین زبان چون سر حرف وا کند

Нағма ба лаб гиреҳ шавад булбул хуш навой ро

نغمه به لب گره شود بلبل خوش نوای را