Ғами оташини изорон на чунон буришати мо ро

غم آتشین عذاران نه چنان برشت ما را

Ки зи хоки брдмонди нафаси биҳишти мо ро

که ز خاک بردماند نفس بهشت ما را

Ба ниёзмандии мо чу надошт ҳасани ҳоҷат

به نیازمندی ما چو نداشت حسن حاجت

Ба ду дасти нозпрўри з чаҳ май сиришти моро ?

به دو دست نازپرور ز چه می سرشت ما را؟

зи насим бениёзӣ чу ба бод дод охир

ز نسیم بی نیازی چو به باد داد آخر

Ба ҳазор умедвории з чаҳ рӯй кишти моро ?

به هزار امیدواری ز چه روی کشت ما را؟

На ба кори дастаи гул , на ба кор гавҳар омад

نه به کار دسته گل، نه به کار گوهر آمد

Фалаки ин қадар ба диққат ба чаҳ кори рашти моро ?

فلک این قدر به دقت به چه کار رشت ما را؟

На чунон ду чашми моро ғами ишқ сайр дорад

نه چنان دو چشم ما را غم عشق سیر دارد

Ки ба фикри неъмат худ фиканд биҳишти мо ро

که به فکر نعمت خود فکند بهشت ما را

Ба сабот нақш ҳастӣ чаҳ наҳем дили зи ғифлат ?

به ثبات نقش هستی چه نهیم دل ز غفلت؟

Ки суханнигор қудрат ба замин навишт мо ро

که سخن نگار قدرت به زمین نوشت ما را

Шавад он замони тасаллии дили мо зи хоксорӣ

شود آن زمان تسلی دل ما ز خاکساری

Ки ба пои хами сроиди ҳаракат чу хишти мо ро

که به پای خم سرآید حرکت چو خشت ما را

Ту зи кӯдакии муқайяд шудае ба хокбозӣ

تو ز کودکی مقید شده ای به خاکبازی

Набӯд ба чашми ҳақи байни ҳараму кунишати мо ро

نبود به چشم حق بین حرم و کنشت ما را

зи ниҳол бе бар мо ба адам чаҳ фитна сар зад ?

ز نهال بی بر ما به عدم چه فتنه سر زد؟

Ки ниҳоди арра бар сари хати сарнавишти мо ро

که نهاد اره بر سر خط سرنوشت ما را

зи ғурури одамият ба ҳамин хушем соиб

ز غرور آدمیت به همین خوشیم صائب

Ки шикори худ ба неъмат накунад биҳишти мо ро

که شکار خود به نعمت نکند بهشت ما را