Дид зи хӯни дилами лолаи ситони хок ро

دید ز خون دلم لاله ستان خاک را

Обилаи дили шикасти шишаи афлок ро

آبله دل شکست شیشه افلاک را

Лолау гул хӯн кунанд бар сар ҳар шабнамӣ

لاله و گل خون کنند بر سر هر شبنمی

Гар ба гулистони барӣ рӯй ърқнок ро

گر به گلستان بری روی عرقناک را

То лаб соғар расед бар лабу дандон ӯ

تا لب ساغر رسید بر لب و دندان او

Сар ба сурайё расед силсилаи ток ро

سر به ثریا رسید سلسله تاک را

Бар дили ойӣнаи абри сояи душман буд

بر دل آیینه ابر سایه دشمن بود

Ғӯта ба хӯн медиҳад бодаи дили пок ро

غوطه به خون می دهد باده دل پاک را

Ин сар хунин кист , каз нафаси оташин

این سر خونین کیست، کز نفس آتشین

Чашма хуршед кард ҳалқаи фитрок ро

چشمه خورشید کرد حلقه فتراک را

Ҳасани худододро мартаба дигараст

حسن خداداد را مرتبه دیگرست

Бода чаҳ мастӣ диҳад ҷони трбнокро ?

باده چه مستی دهد جان طربناک را؟

Равзан ҳар хонае дар хури вусъат буд

روزن هر خانه ای در خور وسعت بود

Дидаи дил равзанаст хонаи афлок ро

دیده دل روزن است خانه افلاک را

Ман кӣм ва кистам то сари сўдоиим

من کیم و کیستم تا سر سوداییم

Доғ гузорад ба дили лолаи фитрок ро

داغ گذارد به دل لاله فتراک را

Гавҳари шҳўорро муҳра гул нашимурд

گوهر شهوار را مهره گل نشمرد

Ҳар ки з соиб шунид ин ғазали пок ро

هر که ز صائب شنید این غزل پاک را