Пайваста хӯрд дили хӯн аз бе ғамии ҷон ҳо

پیوسته خورد دل خون از بی‌غمی جان‌ها

Аз ханда сӯфораст дилгирии пайкон ҳо

از خنده سوفارست دلگیری پیکان‌ها

Зинҳор ба чашм кам дар сӯхтагони мангар

زنهار به چشم کم در سوختگان منگر

Каз обила поёнаст сероб , биёбон ҳо

کز آبله پایان است سیراب، بیابان‌ها

Чун сарв ба озодии ҳаркас ки илм гардад

چون سرو به آزادی هرکس که علم گردد

Дар фасл хазон бошад перояи бустон ҳо

در فصل خزان باشد پیرایه بستان‌ها

Парвонаи бедилро осӯда куҷо монад ?

پروانه بیدل را آسوده کجا ماند؟

Шамъӣ ки ба гирди худ гардондаи шабистон ҳо

شمعی که به گرد خود گردانده شبستان‌ها

Савдои ман аз маҷнӯни озодтар афтода аст

سودای من از مجنون آزادتر افتاده است

Девона ман нагузошт тифлӣ ба дабистон ҳо

دیوانه من نگذاشت طفلی به دبستان‌ها

Зон рӯз ки сарв ӯ дар боғ хиромон шуд

زان روز که سرو او در باغ خرامان شد

Хамёза оғӯшаст гулшани зи хиёбон ҳо

خمیازه آغوش است گلشن ز خیابان‌ها

Бе тобии дили афзуд аз дасти нгоринш

بی‌تابی دل افزود از دست نگارینش

Дарё нашавад сокин аз панҷаи марҷон ҳо

دریا نشود ساکن از پنجه مرجان‌ها

Дар гӯша вайронааст ганҷи гуҳарӣ гар ҳаст

در گوشه ویرانه است گنج گهری گر هست

Дар бесрўсомонӣаст пинҳони срўсомон ҳо

در بی‌سروسامانی است پنهان سروسامان‌ها

Хуш бош ба бебаррагӣ каз баҳри ҷгрхўорон

خوش باش به بی‌برگی کز بهر جگرخواران

Аз чашм , фалак кардааст омодаи намакдон ҳо

از چشم، فلک کرده است آماده نمکدان‌ها

Чун перҳани Юсуф дар бодия паймое аст

چون پیرهن یوسف در بادیه‌پیمایی است

Аз шухии буии гули девори гулистон ҳо

از شوخی بوی گل دیوار گلستان‌ها

Ин он ғазал саъдӣаст соиб ки ҳаме фармуд

این آن غزل سعدی است صائب که همی‌فرمود

намегӯяму баъд аз ман гӯйанд ба даврон ҳо

می‌گویم و بعد از من گویند به دوران‌ها