Ғунчаи сони пари гул агар хоҳии даҳони хеш ро

غنچه‌سان پر گل اگر خواهی دهانِ خویش را

Пурҳ қуфл хамӯшӣ кун забони хеш ро

پرهٔ قفلِ خموشی کن زبانِ خویش را

Корвонгоҳи ҳаводиси ҷои хоб амн нест

کاروانگاهِ حوادث جای خوابِ امن نیست

Дар раҳи сайл хатар магушо миёни хеш ро

در رهِ سیلِ خطر مگشا میانِ خویش را

Чун шарари бшмр ба домони адам , осӯдаи шӯ

چون شرر بشمر به دامانِ عدم، آسوده شو

Дар гиреҳ то чанд дории нақди ҷони хеш ро

در گره تا چند داری نقدِ جانِ خویش را

Барнамеи ое ба захми Осиёи осмон

برنمی‌آیی به زخمِ آسیایِ آسمان

Нарм кун зинҳор чун мағзи устихони хеш ро

نرم کن زنهار چون مغز استخوانِ خویش را

Маргро бар худ гуворо кун дар айёми ҳаёт

مرگ را بر خود گوارا کن در ایامِ حیات

Дар баҳорон бигузарон фасли хазони хеш ро

در بهاران بگذران فصلِ خزانِ خویش را

Ҳар сари мӯии ту аз ғифлат ба роҳӣ ме равад

هر سرِ موی تو از غفلت به راهی می‌رود

Ҷамъ кун пеш аз гузаштани корвони хеш ро

جمع کن پیش از گذشتن کاروانِ خویش را

Ваҳшии фурсат чу тир аз шасти берун ҷуста аст

وحشیِ فرصت چو تیر از شَست بیرون جسته است

То ту зиҳ майсозӣ эй ғофили камони хеш ро

تا تو زه می‌سازی ای غافل کمانِ خویش را

Чоҳи саҳрои талаб аз нақши пои афзӯн тар аст

چاهِ صحرایِ طلب از نقشِ پا افزون‌تر است

Зинҳор аз кафи мадаи соиби Аннани хеш ро

زینهار از کف مده صائب عنانِ خویش را