Ҳасани он лабҳои мегаван беш гардад дар итоб

حسن آن لبهای میگون بیش گردد در عتاب

намедуанд реша дар дил аз раги талхии шароб

می دواند ریشه در دل از رگ تلخی شراب

Май намояди ҳасани шӯх аз пардаи шарму ҳаё

می نماید حسن شوخ از پرده شرم و حیا

Барқро аз теғи бозӣ кӣ шавад монеъи саҳоб

برق را از تیغ بازی کی شود مانع سحاب

Ншأаҳи он лаъл мегаван з обдорӣ шуд зиёд

نشأه آن لعل میگون ز آبداری شد زیاد

Гарчи месозад май пари зӯрро кам зӯр , об

گرچه می‌سازد می پر زور را کم زور، آب

Ҳасани ъолмсўзро пурвои ашк гарм нест

حسن عالمسوز را پروای اشک گرم نیست

Шуъла вар мегардад ахгар беш аз ашки кабоб

شعله‌ور می گردد اخگر بیش از اشک کباب

Зулфро во кард аз сар , ҳасани рӯзафзӯн ӯ

زلف را وا کرد از سر، حسن روزافزون او

Сояро кӯтоҳ созад дар баландии офтоб

سایه را کوتاه سازد در بلندی آفتاب

Дидани хуршеди тобон гарчи ( об ) орад ба чашм

دیدن خورشید تابان گرچه آب آرد به چشم

Дидаи хуршедро рӯй ту месозад пари об

دیده خورشید را روی تو می سازد پر آب

Зон саропо чашм гардӣдааст он зулфи расо

زان سراپا چشم گردیده‌است آن زلف رسا

То азон мӯии камар таълим гирад печу тоб

تا ازان موی کمر تعلیم گیرد پیچ و تاب

Май ба чашми маст ӯ шуд серумаи шарму ҳаё

می به چشم مست او شد سرمه شرم و حیا

Хӯн агар дар нофи оҳӯӣ хутан шуд машки ноб

خون اگر در ناف آهوی ختن شد مشک ناب

Ногувор аз суҳбати некон гуворо ме шавад

ناگوار از صحبت نیکان گوارا می شود

Айби талхиро зи халқи хуш ҳунар созад гулоб

عیب تلخی را ز خلق خوش هنر سازد گلاب

Аз чаҳ рӯи соиби з рӯй оташин ӯ насӯхт ?

از چه رو صائب ز روی آتشین او نسوخت؟

Нестгар боли самандари тору пуди он ниқоб

نیست گر بال سمندر تار و پود آن نقاب