Субҳ равшан шуд , бидиҳ соқӣ май чун офтоб

صبح روشن شد، بده ساقی می چون آفتاب

То ба рӯй давлат бедор бархезам зи хоб

تا به روی دولت بیدار برخیزم ز خواب

Ҳар ки дар майхона бардорад з рӯй сидқи даст

هر که در میخانه بردارد ز روی صدق دست

Аз баёзи гардан мино шавад молики рқоб

از بیاض گردن مینا شود مالک رقاب

Моҳён аз бе забонии баҳр бар сар май кашанд

ماهیان از بی زبانی بحر بر سر می کشند

Гуфтугӯи доруӣ беҳӯшӣаст дар базми шароб

گفتگو داروی بیهوشی است در بزم شراب

Узри бедоди рух ӯро хат аз ушшоқи хост

عذر بیداد رخ او را خط از عشاق خواست

Роҳи худро пок созад хӯн чу гардад машки ноб

راه خود را پاک سازد خون چو گردد مشک ناب

Аз хат шбрнг гуфтам шарм ӯ камтар шавад

از خط شبرنگ گفتم شرم او کمتر شود

Пардаи дигари зи хати афзуд бар шарму ҳиҷоб

پرده دیگر ز خط افزود بر شرم و حجاب

Дар замони хат , мадори чашм ӯ бар мардумӣ аст

در زمان خط، مدار چشم او بر مردمی است

Гардани омил буд борӣк дар пои ҳисоб

گردن عامل بود باریک در پای حساب

Аз нигоҳи гарм , чун мӯе ки бар оташ ниҳанд

از نگاه گرم، چون مویی که بر آتش نهند

намешавад афзӯни миёни нозукашро печу тоб

می شود افزون میان نازکش را پیچ و تاب

Файзи гардуни блндохтр буд зи иқболи ишқ

فیض گردون بلنداختر بود ز اقبال عشق

Тоҷ бахше мекунад аз ҳиммати дарёи ҳубоб

تاج بخشی می کند از همت دریا حباب

Кимиёии донаи эҳсон , замин қобил аст

کیمیای دانه احسان، زمین قابل است

Гавҳар шҳўор гардад дар садафи ашки саҳоб

گوهر شهوار گردد در صدف اشک سحاب

Мардум бебаргро асбоби айш омода аст

مردم بی برگ را اسباب عیش آماده است

Бистар хораст , дар ҳар ҷо ки сангини гашти хоб

بستر خار است، در هر جا که سنگین گشت خواب

Эминии ҷустами зи вайронӣ , надонистам ки чарх

ایمنی جستم ز ویرانی، ندانستم که چرخ

Ганҷ хоҳад хости ҷои боҷи азин малики хароб

گنج خواهد خواست جای باج ازین ملک خراب

Дар баландии нола соиб надорад кӯтаҳӣ

در بلندی ناله صائب ندارد کوتهی

Кӯҳи тамкин ту месозад садоро бе ҷавоб

کوه تمکین تو می سازد صدا را بی جواب