Ҳасан чун орад ба ҷанги дили сипоҳи хеш ро

حسن چون آرد به جنگِ دل سپاهِ خویش را

Бишиканади баҳри шгўни аввали кулоҳи хеш ро

بشکند بهرِ شگون اول کلاهِ خویش را

Сӯхтам , чанд аз ҳиҷоб ишқ дорам зери лаб

سوختم، چند از حجابِ عشق دارم زیرِ لب

Чун алиф дар бисмии пинҳони мади оҳи хешро ?

چون الف در بَسمِ پنهان مَد آهِ خویش را؟

То кӣ азтар доманӣ дар парда бошӣ чун ҳубоб ?

تا کی از تر‌دامنی در پرده باشی چون حباب؟

наме тавон кардан ба оҳии пок , роҳи хеш ро

می‌توان کردن به آهی پاک، راهِ خویش را

Май баради ғами раҳ ба сари вақти дили мо бе далел

می‌برد غم ره به سر‌وقتِ دلِ ما بی‌دلیل

Абри Нитсаон май шиносади хонаи хоҳи хеш ро

ابرِ نیسان می‌شناسد خانه‌خواهِ خویش را

То қади мавзун ӯро дар хиром ноз дид

تا قدِ موزونِ او را در خرامِ ناز دید

Кебек аз ҳайрат Фромш кард роҳи хеш ро

کبک از حیرت فرامش کرد راهِ خویش را

Рӯ наме орад ба меҳру моҳ то ойӣна ҳаст

رو نمی‌آرد به مهر و ماه تا آیینه هست

Май шиносади ёри мо қадари нигоҳи хеш ро

می‌شناسد یارِ ما قدرِ نگاهِ خویش را

Раҳравӣ каз роҳу расми дардмандӣ огаҳ аст

رهروی کز راه و رسمِ دردمندی آگه است

Гирди сар чун каъба гардад санги роҳи хеш ро

گردِ سر چون کعبه گردد سنگِ راهِ خویش را

Ҳар ки неши миннат аз арбоби ҳиммат хӯрда аст

هر که نیشِ منت از اربابِ همّت خورده است

Ба шуморад аз гули мардуми гиёҳи хеш ро

بهْ شمارد از گُلِ مردم گیاهِ خویش را

Ин ҷавоби он ғазали соиб ки аҳлӣ гуфта аст

این جوابِ آن غزل صائب که اهلی گفته است

Бар фалак ҳар шаби расонами барқи оҳи хеш ро

بر فلک هر شب رسانم برقِ آهِ خویش را