Бас ки аз рухсор ӯ дар печ ва тобаст офтоб
بس که از رخسار او در پیچ و تاب است آفتاب
Ташна абрасту ҷӯёӣ ниқобаст офтоб
تشنه ابرست و جویای نقاب است آفتاب
Чун чароғ рӯз мемерад барои хомшӣ
چون چراغ روز می میرد برای خامشی
Бас каз он рухсори равшан дар ҳиҷобаст офтоб
بس کز آن رخسار روشن در حجاب است آفتاب
Буд агар сари дафтари маи талъатони зини пештар
بود اگر سر دفتر مه طلعتان زین پیشتر
Дар замони ҳасан ӯ кӣ дар ҳисобаст офтоб
در زمان حسن او کی در حساب است آفتاب
Аз шафақ ҳар субҳ чун рухсор мешавед ба хӯн ?
از شفق هر صبح چون رخسار می شوید به خون؟
Гарна аз рухсор ӯ доғ ва кабобаст офтоб
گرنه از رخسار او داغ و کباب است آفتاب
Ман даҳум чун дидаи худ об аз назорааш ?
من دهم چون دیده خود آب از نظاره اش؟
Каз тамошои Рахши чашми пар обаст офтоб
کز تماشای رخش چشم پر آب است آفتاب
Брнёрди ҷуръае дрёкшонро аз хумор
برنیارد جرعه ای دریاکشان را از خمار
Ташнаи дидорро мавҷ саробаст офтоб
تشنه دیدار را موج سراب است آفتاب
Аз фитодани хешро натавонад аз мастӣ гирифт
از فتادن خویش را نتواند از مستی گرفت
Аз кадомин май чунин маст ва харобаст офтоб
از کدامین می چنین مست و خراب است آفتاب
Чун шавад аз машриқи зини толеъи он рашки қамар
چون شود از مشرق زین طالع آن رشک قمر
Бештар аз моҳи нави по дар рикобаст офтоб
بیشتر از ماه نو پا در رکاب است آفتاب
Давр бошӣ нест ҳоҷат , рӯй отшнок ро
دور باشی نیست حاجت، روی آتشناک را
Бениёз аз абру фориғ аз ниқобаст офтоб
بی نیاز از ابر و فارغ از نقاب است آفتاب
То ту аз хилват сабӯҳӣ карда берун омадӣ
تا تو از خلوت صبوحی کرده بیرون آمدی
Чун чароғи субҳдам дар изтиробаст офтоб
چون چراغ صبحدم در اضطراب است آفتاب
Маи зи нури орият , гуҳи лоғару гуҳ фарбеҳ аст
مه ز نور عاریت، گه لاغر و گه فربه است
Эмин аз ташвишу фориғи з инқилобаст офтоб
ایمن از تشویش و فارغ ز انقلاب است آفتاب
Рӯй гарм аз дида шабнам намедорад дареғ
روی گرم از دیده شبنم نمی دارد دریغ
Гарчи аз гарданкашии гардун ҷанобаст офтоб
گرچه از گردنکشی گردون جناب است آفتاب
Наъли моҳи нав дар оташи зи иштиёқ рӯй кист ?
نعل ماه نو در آتش ز اشتیاق روی کیست؟
Дар таманноӣ ки сари гарм шитобаст офтоб
در تمنای که سر گرم شتاب است آفتاب
Резиши аҳли карам дар пардаи соиби хўштрст
ریزش اهل کرم در پرده صائب خوشترست
Бештари фасли баҳорон дар саҳобаст офтоб
بیشتر فصل بهاران در سحاب است آفتاب