Сохтам аз қатли нодами дилрабои хеш ро

ساختم از قتل نادِم دلربای خویش را

Оқибат зон лаб гирифтам хунбҳоии хеш ро

عاقبت زان لب گرفتم خونبهای خویش را

Фикри дилҳои парешон кӣ парешонаш кунад ?

فکرِ دلهای پریشان کی پریشانش کند؟

Он ки дар пои афканди зулфи дўтои хеш ро

آن که در پا افکند زلفِ دوتای خویش را

Шабнами бегонае ин ғунчаро дар кор нест

شبنمِ بیگانه‌ای این غنچه را در کار نیست

Тар макун аз бодаи лаъли ҷонФзои хеш ро

تر مکن از باده لعلِ جانفزای خویش را

Оҳу дӯдаши сунбулу райҳон ҷинат ме шавад

آه و دودش سنبل و ریحانِ جنّت می‌شود

Дар дил ҳар кас кисозӣ гарми ҷои хеш ро

در دلِ هر کس که سازی گرم‌ جای خویش را

Аз хазон ҳаргиз нагардад навбаҳораш рӯй зард

از خزان هرگز نگردد نوبهارش روی زرد

Гар хамир аз ашки мансозӣ ҳинои хеш ро

گر خمیر از اشکِ من سازی حنای خویش را

Гар ба ин сомони хӯбӣ рӯй дар Миср оварӣ

گر به این سامانِ خوبی روی در مصر آوری

Моҳи канъони рӯ намо созад баҳоии хеш ро

ماهِ کنعان رو‌نما سازد بهای خویش را

Гул нахоҳӣ зад , чаҳ ҷои санг бар девонагон

گل نخواهی زد، چه جای سنگ بر دیوانگان

Гар бадонеи лиззати ҷавру ҷафои хеш ро

گر بدانی لذتِ جور و جفای خویش را

Юсуфи симини баданро тоби ин занҷир нест

یوسفِ سیمین‌بدن را تابِ این زنجیر نیست

Боз кун эй сангдили банди қабои хеш ро

باز کن ای سنگدل بندِ قبای خویش را

Баъди азин ойӣнаро бар тоқ нисён ме наҳй

بعد ازین آیینه را بر طاقِ نسیان می‌نهی

Гар бибинӣ дар дили поками сафои хеш ро

گر ببینی در دلِ پاکم صفای خویش را

Гар чаҳ медонам шикоятро дар ӯ таъсир нест

گر‌چه می‌دانم شکایت را در او تأثیر نیست

намекунам холии дили дарди ошнои хеш ро

می‌کنم خالی دلِ درد‌آشنای خویش را

Нолаам то буд кам , соиби асар бисёр дошт

ناله‌ام تا بود کم، صائب اثر بسیار داشت

Беасар кардам з бисёре , навой хеш ро

بی‌اثر کردم ز بسیاری، نوای خویش را