По манеҳ зинҳор беандеша дар ҷои ғариб

پا منه زنهار بی اندیشه در جای غریب

Тавсани саркаш хатар дорад зи саҳрои ғариб

توسن سرکش خطر دارد ز صحرای غریب

Бебасират аз сафар кардан нагардад дидаи вар

بی بصیرت از سفر کردن نگردد دیده ور

Кӯрии аъамӣ мусанно гардад аз ҷои ғариб

کوری اعمی مثنی گردد از جای غریب

Мардуми болиғи назари чашм аз ҷаҳон пӯшида анд

مردم بالغ نظر چشم از جهان پوشیده اند

Май баради атфолро аз ҷои тамошои ғариб

می برد اطفال را از جا تماشای غریب

Дил ки боғи длгшои рӯҳ буд аз содагӣ

دل که باغ دلگشای روح بود از سادگی

Ваҳшат ободӣ шуд аз нақши таманнои ғариб

وحشت آبادی شد از نقش تمنای غریب

Аз ғубори хат фузун шуд шухии он чашми маст

از غبار خط فزون شد شوخی آن چشم مست

Ваҳшат оҳӯ шавад афзӯни зи саҳрои ғариб

وحشت آهو شود افزون ز صحرای غریب

Аз ғубори ойӣнаи дилро кунад равшангарӣ

از غبار آیینه دل را کند روشنگری

Ҳар ки гирд ғурбат ифшоанд зи симои ғариб

هر که گرد غربت افشاند ز سیمای غریب

Ошиқонро бар ҳарири офият ором нест

عاشقان را بر حریر عافیت آرام نیست

Хоксорони рости хори перҳани ҷои ғариб

خاکساران راست خار پیرهن جای غریب

Ришта умраш набинад кӯтаҳӣ аз печу тоб

رشته عمرش نبیند کوتهی از پیچ و تاب

Ҳар ки чун сӯзани براردи хорӣ аз пои ғариб

هر که چون سوزن برآرد خاری از پای غریب

Малики танро нест дар меҳмонсарои рӯзгор

ملک تن را نیست در مهمانسرای روزگار

Лашкари бегонае ғайр аз хӯришҳои ғариб

لشکر بیگانه ای غیر از خورش های غریب

намешавад зеру зибр аз лашкари бегонаи малик

می شود زیر و زبر از لشکر بیگانه ملک

Дасти кӯтаҳи дори соиб аз хӯришҳои ғариб

دست کوته دار صائب از خورش های غریب