Накунад бодаи шаб , сӯхтагонро сероб

نکند باده شب، سوختگان را سیراب

Ташна дар хоб шавад ташнатар аз хӯрдани об

تشنه در خواب شود تشنه تر از خوردن آب

Пеш аз он дам ки кунад хӯни шафақро шаби машк

پیش از آن دم که کند خون شفق را شب مشک

Ҳамчу хуршед барафрӯз рух аз бодаи ноб

همچو خورشید برافروز رخ از باده ناب

Дар баҳорон машав аз бодаи гулгуни ғофил

در بهاران مشو از باده گلگون غافل

Ки з ҳар лола дар оташ будаш наъли шитоб

که ز هر لاله در آتش بودش نعل شتاب

Ба ҷавонӣ натавонӣ чу расӣдан , борӣ

به جوانی نتوانی چو رسیدن، باری

Ҷаҳд кун аҳди ҷавонии ҷаҳонро дарёб

جهد کن عهد جوانی جهان را دریاب

Ба ҷавонӣ натавонӣ чу расӣдан , борӣ

به جوانی نتوانی چو رسیدن، باری

Ҷаҳд кун аҳди ҷавонии ҷаҳонро дарёб

جهد کن عهد جوانی جهان را دریاب

То тавон нағма сероб шунид аз булбул

تا توان نغمه سیراب شنید از بلبل

Машну замзамаи хушки неу чангу рубоб

مشنو زمزمه خشک نی و چنگ و رباب

Ҳар чаҳ дории гарав бода кун айёми баҳор

هر چه داری گرو باده کن ایام بهار

Дар хазон аз гарави бодаи баровари асбоб

در خزان از گرو باده برآور اسباب

То буд нағмаи булбул , машну соз дигар

تا بود نغمه بلبل، مشنو ساز دگر

То буд дафтари гул , рӯй мёўр ба китоб

تا بود دفتر گل، روی میاور به کتاب

Бо нафаси сӯхтагии лолаи баромад аз санг

با نفس سوختگی لاله برآمد از سنگ

Ба кудурат чаҳ фурӯи рафтае , эй хонаи хароб

به کدورت چه فرو رفته ای، ای خانه خراب

Шӯри булбул намакӣ нест ки доим бошад

شور بلبل نمکی نیست که دایم باشد

Намакӣ чанд азин шӯр биафшон ба кабоб

نمکی چند ازین شور بیفشان به کباب

Орифони ғофил аз афсона дунё нашаванд

عارفان غافل از افسانه دنیا نشوند

Булбулонро накунад субҳи баҳорон дар хоб

بلبلان را نکند صبح بهاران در خواب

Навбати хоб ба шабҳои даии афкани соиб

نوبت خواب به شب های دی افکن صائب

Ки ҳаромаст дарин фасл ба бедорони хоб

که حرام است درین فصل به بیداران خواب