Аз ашк булбуласт раги талхии гулоб

از اشک بلبل است رگ تلخی گلاب

Нодон кунад ҳаволаи зи ғифлат ба офтоб

نادان کند حواله ز غفلت به آفتاب

Аз рӯй оташини ту дил об ме шавад

از روی آتشین تو دل آب می شود

Аз рӯй офтоб шавад чашм агар пари об

از روی آفتاب شود چشم اگر پر آب

Натавон ба ҳеҷ ваҷҳи анонаш нигоҳ дошт

نتوان به هیچ وجه عنانش نگاه داشت

Ҳасанӣ ки шуд зи ҳалқаи хати пой дар рикоб

حسنی که شد ز حلقه خط پای در رکاب

Аз нозукӣ ба мӯӣ майонаш наме расад

از نازکی به موی میانش نمی رسد

Ҳар чанд зулф беш кунад машқи печу тоб

هر چند زلف بیش کند مشق پیچ و تاب

Дар абр аз офтоби тавон файз беш барад

در ابر از آفتاب توان فیض بیش برد

Мо мебарем лиззати дидор аз ниқоб

ما می بریم لذت دیدار از نقاب

Аз муваҷҷаҳ сароб шавад беш тишнагӣ

از موجه سراب شود بیش تشنگی

Парвонаро хунак нашавад дили зи моҳтоб

پروانه را خنک نشود دل ز ماهتاب

Ашк надоматаст сияҳи корро фузун

اشک ندامت است سیه کار را فزون

Дар тирагии зиёда буд резиши саҳоб

در تیرگی زیاده بود ریزش سحاب

Мӯии сифеди решаи тӯли амл буд

موی سفید ریشه طول امل بود

Дар шӯраи зор беш буд муваҷҷаҳи сароб

در شوره زار بیش بود موجه سراب

Ором нест обилаи поёни шавқ ро

آرام نیست آبله پایان شوق را

Монеъ нагардад аз ҳаракати обро ҳубоб

مانع نگردد از حرکت آب را حباب

Ҳиммати атоӣ хеш нагирад зи соилон

همت عطای خویش نگیرد ز سایلان

Ёқӯту лаъл ранг набозад зи офтоб

یاقوت و لعل رنگ نبازد ز آفتاب

Дар ради соилнди бузургони забони дароз

در رد سایلند بزرگان زبان دراز

Бошад далери кӯҳи гаронсанг дар ҷавоб

باشد دلیر کوه گرانسنگ در جواب

Гар нест ншأаҳи сухани афзӯни з май , чаро

گر نیست نشأه سخن افزون ز می، چرا

Мастӣ шавад зиёдаи зи гуфтор дар шароб ?

مستی شود زیاده ز گفتار در شراب؟

Дар рӯй офтоби тавон беҳиҷоб дид

در روی آفتاب توان بی حجاب دید

Натавон далер рӯй туро дид аз ҳиҷоб

نتوان دلیر روی ترا دید از حجاب

Бе Меҳрии сипеҳри сияҳи дил ба некӯон

بی مهری سپهر سیه دل به نیکوان

Равшан шуд аз гирифтагии моҳу офтоб

روشن شد از گرفتگی ماه و آفتاب

Комил айёр нест ба мизони дӯстӣ

کامل عیار نیست به میزان دوستی

Ҳар кас ки ҳам хумор нагардад ба ҳам шароб

هر کس که هم خمار نگردد به هم شراب

Мӯяш ба рӯзгор ҷавонӣ шавад сифед

مویش به روزگار جوانی شود سفید

Чун нофаи хӯн хеш кунад ҳар ки машки ноб

چون نافه خون خویش کند هر که مشک ناب

Ин рӯй шрмнок ки ман дидаам зи ёр

این روی شرمناک که من دیده ام ز یار

Соиби зи хати аҷаб ки бурун ояд аз ҳиҷоб

صائب ز خط عجب که برون آید از حجاب