эй хӯшаи чини сунбули зулфи ту машки ноб

ای خوشه چین سنبل زلف تو مشک ناب

Шабнами гадои гулшани ҳасани ту офтоб

شبنم گدای گلشن حسن تو آفتاب

Дар маҳфили ту нола Фромш кунад сапанд

در محفل تو ناله فرامش کند سپند

Дар оташи ту гиря шодӣ кунад кабоб

در آتش تو گریه شادی کند کباب

Аз васли гашти гиряи ман ҷонгдозтр

از وصل گشت گریه من جانگدازتر

Аз офтоб , талх шавад бештари гулоб

از آفتاب، تلخ شود بیشتر گلاب

Девонаи қаламрав саҳроӣ ваҳшатем

دیوانه قلمرو صحرای وحشتیم

Моро саводи шаҳр буд ояи азоб

ما را سواد شهر بود آیه عذاب

Бар дидаҳои пок , равонаст ҳукми ишқ

بر دیده های پاک، روان است حکم عشق

Ҳар шабнамӣ ки ҳаст , буд харҷи офтоб

هر شبنمی که هست، بود خرج آفتاب

Пайваста аз ҳавои худ озор май кашам

پیوسته از هوای خود آزار می کشم

Дар хонааст душмани ман фарш чун ҳубоб

در خانه است دشمن من فرش چون حباب

Даст аз тамаъ бишӯй ки аз шавамӣ тамаъ

دست از طمع بشوی که از شومی طمع

Дар ҳақи худ дуоӣ гадо нест мустаҷоб

در حق خود دعای گدا نیست مستجاب

Аз айб мефитад ба ҳунари чашмҳо пок

از عیب می فتد به هنر چشم ها پاک

Аз баҳри талх , оби гуҳар май баради саҳоб

از بحر تلخ، آب گهر می برد سحاب

Шуд ғифлатами зи умри сбксири бештар

شد غفلتم ز عمر سبکسیر بیشتر

Сангин намӯд хоби марои ин садои об

سنگین نمود خواب مرا این صدای آب

Шоҳӣ ки бар раият худ мекунад ситам

شاهی که بر رعیت خود می کند ستم

Мастӣ буд ки мекунад аз рони худ кабоб

مستی بود که می کند از ران خود کباب

Зон дам ки дид гӯшаи абрӯии ёр ро

زان دم که دید گوشه ابروی یار را

Шуд моҳи иди нохунаи чашми офтоб

شد ماه عید ناخنه چشم آفتاب

Соиб макун таваққуъи осоиш аз ҷаҳон

صائب مکن توقع آسایش از جهان

Дилҳои об карда буд мавҷи ин сароб

دلهای آب کرده بود موج این سراب