Кӯтаҳи андешӣ ки гул дар хобгоҳи ёри рехт

کوته اندیشی که گل در خوابگاه یار ریخت

Юсуфи гули перҳанро дар гиребони хори рехт

یوسف گل پیرهن را در گریبان خار ریخت

Ҳар ки ранги орзӯ дар синаи аФгори рехт

هر که رنگ آرزو در سینه افگار ریخت

Юсуфи гули перҳанро дар гиребони хори рехт

یوسف گل پیرهن را در گریبان خار ریخت

Кард хати сабзро зулфи сиёҳаши ҷонишин

کرد خط سبز را زلف سیاهش جانشین

Вақт рафтани заҳри худро оқибати ин мори рехт

وقت رفتن زهر خود را عاقبت این مار ریخت

Ошиқони ҳам бар бисоти ноз ҷавлон ме кунанд

عاشقان هم بر بساط ناز جولان می کنند

Бас ки ноз аз ҷилваи он сарви хуши рафтори рехт

بس که ناز از جلوه آن سرو خوش رفتار ریخت

Мастӣу девонагӣу бихўдиро ҷамъ кард

مستی و دیوانگی و بیخودی را جمع کرد

Ҷумларо дар косаи ман чашм ӯ якбори рехт

جمله را در کاسه من چشم او یکبار ریخت

Пеши азин атфол бар девона сангӣ ме заданд

پیش ازین اطفال بر دیوانه سنگی می زدند

Санг бар девонаи ман аз дару девори рехт

سنگ بر دیوانه من از در و دیوار ریخت

Ишқ ҳайҳотаст ғофил гардад аз аҳволи ҳасан

عشق هیهات است غافل گردد از احوال حسن

Булбулонро рехти дил ҳар ҷои гулӣ аз бори рехт

بلبلان را ریخت دل هر جا گلی از بار ریخت

Худнамое нест кори хоксорон , варна ман

خودنمایی نیست کار خاکساران، ورنه من

Мушт хӯнӣ метавонистам ба пои дори рехт

مشت خونی می توانستم به پای دار ریخت

Бас ки гаштами музтариб аз лутф беандоза аш

بس که گشتم مضطرب از لطف بی اندازه اش

То ба лаби бурдани тамоми ин соғари саршори рехт

تا به لب بردن تمام این ساغر سرشار ریخت

Лолае бедоғ аз дили брнёиди санг ро

لاله ای بی داغ از دل برنیاید سنگ را

Кӯҳкан то хӯни худ дар домани кҳсори рехт

کوهکن تا خون خود در دامن کهسار ریخت

То нигоҳаш бар изори лолаи ранг ӯ фитод

تا نگاهش بر عذار لاله رنگ او فتاد

Об шуд гул аз ҳаё , зон гӯшаи дастори рехт

آب شد گل از حیا، زان گوشه دستار ریخت

Беш азин эй шохи гул бепарда дар гулшани магарад

بیش ازین ای شاخ گل بی پرده در گلشن مگرد

Боғи мурғони чаман аз раъшаи гулзори рехт

باغ مرغان چمن از رعشه گلزار ریخت

То фишондам барг ҳастӣ аз маломати фориғам

تا فشاندم برگ هستی از ملامت فارغم

Нахл шуд эмини зи санги кӯдакон чун бори рехт

نخل شد ایمن ز سنگ کودکان چون بار ریخت

Ҳосили пардози дили соиби кудурат буду бас

حاصل پرداز دل صائب کدورت بود و بس

Ҷои тӯтӣ бар сар ойӣнаам зангори рехт

جای طوطی بر سر آیینه ام زنگار ریخت