Гарчи неи зарду заъифу лоғар ва бедаст ва пост
گرچه نی زرد و ضعیف و لاغر و بی دست و پاست
Чун Асои Мӯсавӣ дар хӯрдан ғам аждаҳост
چون عصای موسوی در خوردن غم اژدهاست
Чун раги абри баҳорони файз май боради азу
چون رگ ابر بهاران فیض می بارد ازو
Новдони каъбаи дил , кӯчаи доролбқост
ناودان کعبه دل، کوچه دارالبقاست
Тарҷумони нози маъшӯқу ниёз ошиқ аст
ترجمان ناز معشوق و نیاز عاشق است
Бо даҳон безабон бо ҳар забонӣ ошност
با دهان بی زبان با هر زبانی آشناست
Сувар исрофил бошад мурдаи дилро нола аш
صور اسرافیل باشد مرده دل را ناله اش
Чеҳраи заррин ӯ оҳани дилонро кимиёст
چهره زرین او آهن دلان را کیمیاست
Май баради арвоҳи қудсиро ба ҷавлонгоҳи қудс
می برد ارواح قدسی را به جولانگاه قدس
Бодпоиии ин чунин дар олам имкон куҷост ?
بادپایی این چنین در عالم امکان کجاست؟
Юсуфӣ аз чоҳ май оради бурун дар ҳар нафас
یوسفی از چاه می آرد برون در هر نفس
Хоки Юсуфи хези канъонро чунин чоҳӣ куҷост ?
خاک یوسف خیز کنعان را چنین چاهی کجاست؟
Чатр бар сар дорад аз боли призоди нафас
چتر بر سر دارد از بال پریزاد نفس
Чун сулаймони тахт ӯро поя бар дӯш ҳавост
چون سلیمان تخت او را پایه بر دوش هواست
Дар каманди дил шикораш нест чини кӯтаҳӣ
در کمند دل شکارش نیست چین کوتهی
Бо ғарибии нағмаҳои ӯ ба ҳар гӯш ошност
با غریبی نغمه های او به هر گوش آشناست
Дасти заррини карамро нест дар дилҳои танг
دست زرین کرم را نیست در دلهای تنگ
Ин яди тӯлӣ ки ӯро дар кушоди уқда ҳост
این ید طولی که او را در گشاد عقده هاست
Гарчи сар то пой ӯ як мисра барҷаста аст
گرچه سر تا پای او یک مصرع برجسته است
Ҳар сари бандии азуи тарҷеъи банди нола ҳост
هر سر بندی ازو ترجیع بند ناله هاست
Нест дар ҳар дил ки кӯҳи ғам , наме печад аз ӯ
نیست در هر دل که کوه غم، نمی پیچد از او
Чун садо дар кӯҳсораш бештар нашав ва намост
چون صدا در کوهسارش بیشتر نشو و نماست
Гарчи медорад хатар аз остини доими чароғ
گرچه می‌دارد خطر از آستین دایم چراغ
зи остини афшонӣ ӯ шамъи дилҳоро зёст
ز آستین افشانی او شمع دلها را ضیاست
Остин Марямасту чоҳи Юсуф , зини сабаб
آستین مریم است و چاه یوسف، زین سبب
Нағмаҳои длФрибши рӯҳи бахшу ҷонФзост
نغمه های دلفریبش روح بخش و جانفزاست
Нолаҳояш гиряи мастонаро санг яда аст
ناله هایش گریه مستانه را سنگ یده است
Ранги зардаш беқарориҳои дилро каҳрабост
رنگ زردش بی قراری های دل را کهرباست
Кӯҳро май орад аз фарёд дар рақси алҷмл
کوه را می آرد از فریاد در رقص الجمل
Даъвии тамкини намӯдани пеш ӯ ёрои крост ?
دعوی تمکین نمودن پیش او یارا کراست؟
Киштӣ май рост дар тӯфони ғами боди мурод
کشتی می راست در طوفان غم باد مراد
Дар биёбони талаби оворагонро раҳнамост
در بیابان طلب آوارگان را رهنماست
Дар ҳарими микшон мастона мегуяд сухан
در حریم میکشان مستانه می گوید سخن
Чун ба аҳл ҳақ расад гуёӣ асрор худост
چون به اهل حق رسد گویای اسرار خداست
Ҳаст дар ҳар пардаи он ҷодӯи нафасро ҷилва Эй
هست در هر پرده آن جادو نفس را جلوه ای
Соҳибони чашмро шамъасту кӯронро Асост
صاحبان چشم را شمع است و کوران را عصاست
Ҳар чаҳ ҳар касро буд дар дил , мусаввир ме кунад
هر چه هر کس را بود در دل، مصور می کند
Ин чунин наққоши отшдст дар олам куҷост ?
این چنین نقاش آتشدست در عالم کجاست؟
Бенавои лозим бебаррагӣ афтодааст ва ӯ
بینوایی لازم بی برگی افتاده است و او
Бо вуҷӯди он ки бебаргаст доими бонўост
با وجود آن که بی برگ است دایم بانواست
Баста дар во кардани дил бар миёни даҳ ҷои камар
بسته در وا کردن دل بر میان ده جا کمر
Бандҳои длгшоӣ ӯ бар ин маънии гўост
بندهای دلگشای او بر این معنی گواست
намекунад сайри мақомот ва намеҷунбад зи ҷо
می کند سیر مقامات و نمی جنبد ز جا
Кӯча гардӣ мекунад пайваста ва доим баҷост
کوچه گردی می کند پیوسته و دایم بجاست
Нолаҳои пари хаму печиши азин ваҳшати саро
ناله های پر خم و پیچش ازین وحشت سرا
Май баради дилро ба сайри ломакон аз роҳи рост
می برد دل را به سیر لامکان از راه راست
Чун наёбади ҳамзабонӣ , номаи сарбаста Эй аст
چون نیابد همزبانی، نامه سربسته ای است
Ҳамнафас чун ёфт , дар ҳар нолааш тўморҳост
همنفس چون یافت، در هر ناله اش طومارهاست
Шаст бар ҳар дил ки бандад мекашад дар хоку хӯн
شست بر هر دل که بندد می کشد در خاک و خون
Бо ҷӯад бе прўболии хадангаш бе хатост
با جود بی پروبالی خدنگش بی خطاست
Бо туҳидастӣ наад ангушт бар чашми қабул
با تهیدستی نهد انگشت بر چشم قبول
Ҳар дил бебаргро каз вай таманноӣ навост
هر دل بی برگ را کز وی تمنای نواست
Хомаи заррин ӯ дар дидаи кӯтоҳи байн
خامه زرین او در دیده کوتاه بین
Май намояди хушк , аммо мад эҳсонаш расост
می نماید خشک، اما مد احسانش رساست
Ҳаст бо дарёии раҳмати ҷӯйбораши муттасил
هست با دریای رحمت جویبارش متصل
Ҳамчуи оби зиндагӣ , зон нағмаҳояш ҷонФзост
همچو آب زندگی، زان نغمه هایش جانفزاست
Дар шикасти лашкари ғам , тир рӯй таркиш аст
در شکست لشکر غم، تیر روی ترکش است
Дар кушоди уқдаи ҳоҷати сар ангушт сахост
در گشاد عقده حاجت سر انگشت سخاست
Ошиқи ноком аз дилдори дурафтода Эй аст
عاشق ناکام از دلدار دورافتاده ای است
Оҳи сарду чеҳраи зардаш бар ин маънии гўост
آه سرد و چهره زردش بر این معنی گواست
Пайкари зарринаш аз доғу дирафш бе шумор
پیکر زرینش از داغ و درفش بی شمار
Маҳзари дарди ҷигарсӯзу ғам бе интиҳост
محضر درد جگرسوز و غم بی انتهاست
Ғайри не каз раҳгузор чашм менолад мудом
غیر نی کز رهگذار چشم می نالد مدام
Дар миёни дардмандони дидаи нолони крост ?
در میان دردمندان دیده نالان کراست؟
Нолаҳои дилхарошаш чун Асои Мӯсавӣ
ناله های دلخراشش چون عصای موسوی
Аз ниҳоди санги хорои чашмаи раҳмати гшост
از نهاد سنگ خارا چشمه رحمت گشاست
намегузорад бар сар аз лабҳои мутриби тоҷи лаъл
می گذارد بر سر از لبهای مطرب تاج لعل
Чун нафас , зон бар дили ушшоқ фурмонаш равост
چون نفس، زان بر دل عشاق فرمانش رواست
Ин ғазали соиби маро аз файзи мавлонои рӯм
این غزل صائب مرا از فیض مولانای روم
Аз забони хомаи шкрФшон бехост хост
از زبان خامه شکرفشان بی خواست خاست