Аз дили сахт батон аз нолае фарёд хост

از دل سخت بتان از ناله ای فریاد خاست

Хуши ҳумоюни тоирии зини байза фӯлод хост

خوش همایون طایری زین بیضه فولاد خاست

Ман ки дар хомӯшӣ аз ойӣна май барадами сабақ

من که در خاموشی از آیینه می بردم سبق

Нўхтӣ дидам ки аз ҳар мӯии ман фарёд хост

نوخطی دیدم که از هر موی من فریاد خاست

То дили сангини ширини ҳеҷ ҷо манзил накард

تا دل سنگین شیرین هیچ جا منزل نکرد

Ҳар шарорӣ каз забони теша Фарҳод хост

هر شراری کز زبان تیشه فرهاد خاست

Моҳ бар гардани ниҳод аз ҳолаи тавқи бандагӣ

ماه بر گردن نهاد از هاله طوق بندگی

Сарви мавзуни ту то аз гулшан эҷод хост

سرو موزون تو تا از گلشن ایجاد خاست

намекунад чун дом , чашми шӯхи анҷумро ба хок

می کند چون دام، چشم شوخ انجم را به خاک

Аз хиром ӯ марои гардӣ ки аз бунёд хост

از خرام او مرا گردی که از بنیاد خاست

Дар шикасти қалби мо он зулфу кокул бас набӯд ?

در شکست قلب ما آن زلف و کاکل بس نبود؟

Кони ғубори хати мишкӣни ҳам пай имдод хост

کان غبار خط مشکین هم پی امداد خاست

Вой бар бетоқатон , каз рӯй отшнок ӯ

وای بر بی طاقتان، کز روی آتشناک او

Чун сапанд аз меҳри хомӯшии маро фарёд хост

چون سپند از مهر خاموشی مرا فریاد خاست

Соғараш чун лолаи соиби доим аз месурх рӯаст

ساغرش چون لاله صائب دایم از می سرخ روست

Ҳар ки аз хоки сияҳ бо доғ модарзод хост

هر که از خاک سیه با داغ مادرزاد خاست