Ҳар ки рӯи тобади зи ошиқ , хат мишкӣнаш сазост

هر که رو تابد ز عاشق، خط مشکینش سزاست

Гул ки бо булбул насозад даст гулчинаш сазост

گل که با بلبل نسازد دست گلچینش سزاست

Ҳар сиррӣ каз шӯр савдо нест фонӯси хаёл

هر سری کز شور سودا نیست فانوس خیال

Снгборонгар намояди хоб сангинаш сазост

سنگباران گر نماید خواب سنگینش سزاست

Ҳар ки дар мастӣ шавад чун Кебеки овозаши баланд

هر که در مستی شود چون کبک آوازش بلند

Бе такаллуфи захми ҷони пардоз шоҳинаш сазост

بی تکلف زخم جان پرداز شاهینش سزاست

Ёрро бепарда чун Фарҳод ҳар каси нақши баст

یار را بی پرده چون فرهاد هر کس نقش بست

Гар кунанд аз хӯни даҳони теша ширинаш сазост

گر کنند از خون دهان تیشه شیرینش سزاست

Ҳар ки саргармӣ найафурӯзад ба болинаши чароғ

هر که سرگرمی نیفروزد به بالینش چراغ

Бистар аз хоки сиёҳ , аз хишт болинаш сазост

بستر از خاک سیاه، از خشت بالینش سزاست

Бҳлаҳ дар хӯн ғӯта зад аз печу тоби он камар

بهله در خون غوطه زد از پیچ و تاب آن کمر

Бар заъифон ҳар ки даст андоз кард , инаш сазост

بر ضعیفان هر که دست انداز کرد، اینش سزاست

Ҳар ки бо хушкӣ ва бебаррагӣ насозад ҳамчуи хор

هر که با خشکی و بی برگی نسازد همچو خار

Гар ба хӯни созанд чун гули чеҳра рангинаш сазост

گر به خون سازند چون گل چهره رنگینش سزاست

Даст аз домони фурсат ҳар ки бардорад ба теғ

دست از دامان فرصت هر که بردارد به تیغ

Пушти даст аз захм агар гардад нгоринш сазост

پشت دست از زخم اگر گردد نگارینش سزاست

Ранг дар рӯят намонад аз чашми шӯхи булҳавас

رنگ در رویت نماند از چشم شوخ بوالهوس

Ҳар ки бо гулчин мудоро мекунад инаш сазост

هر که با گلچین مدارا می کند اینش سزاست

Сӯхти соиби фикр то омад ба анҷоми ин ғазал

سوخت صائب فکر تا آمد به انجام این غزل

Ин заминҳо ҳар ки пайдо мекунад инаш сазост !

این زمین ها هر که پیدا می کند اینش سزاست!