Ризқи мо равшандилон чун маи з паҳлавӣ худаст

رزق ما روشندلان چون مه ز پهلوی خودست

Гар наме дар соғар мо ҳаст аз ҷӯй худаст

گر نمی در ساغر ما هست از جوی خودست

Дидаи умедаш аз хоби парешон эмин аст

دیده امیدش از خواب پریشان ایمن است

Ҳар киро болини осоиши з зонуӣ худаст

هر که را بالین آسایش ز زانوی خودست

Ошиқ аз бори либоси орият осӯда аст

عاشق از بار لباس عاریت آسوده است

Беди маҷнӯнро кулоҳу ҷома аз мӯӣ худаст

بید مجنون را کلاه و جامه از موی خودست

Буи пероҳан намегиранд аҳли дил ба муфт

بوی پیراهن نمی گیرند اهل دل به مفت

Ғунчаи ин бӯстони дилдода буи худаст

غنچه این بوستان دلداده بوی خودست

Дар диёри худписандони нури бениши тўтёст

در دیار خودپسندان نور بینش توتیاست

Деви ин хоки сияҳи дили вола рӯй худаст

دیو این خاک سیه دل واله روی خودست

Дар хиёбон ръўнт нест расми имтиёз

در خیابان رعونت نیست رسم امتیاز

Ҳар ниҳолии ошиқи болой дилҷӯй худаст

هر نهالی عاشق بالای دلجوی خودست

Ҳеҷ фардӣ дар паии ислоҳи хуй хеш нест

هیچ فردی در پی اصلاح خوی خویش نیست

Ҳар киро дидем дар ороиш рӯй худаст

هر که را دیدیم در آرایش روی خودست

Танги халқӣ ҳар киро андохт дар доми бало

تنگ خلقی هر که را انداخت در دام بلا

Муттасил дар зери теғ аз чин абрӯӣ худаст

متصل در زیر تیغ از چین ابروی خودست

Безабонӣ май кушояди бандҳои сахт ро

بی زبانی می گشاید بندهای سخت را

Дар қафаси тӯтии зи минқор сухангӯӣ худаст

در قفس طوطی ز منقار سخنگوی خودست

То насими навбаҳори ишқ дар машшотагӣ аст

تا نسیم نوبهار عشق در مشاطگی است

Шабнами ин бӯстони маҳви гул рӯй худаст

شبنم این بوستان محو گل روی خودست

Хасм агар чун бесутуни бандад ба хӯни мо камар

خصم اگر چون بیستون بندد به خون ما کمر

Пушти мо бар кӯҳ аз иқбол бозуӣ худаст

پشت ما بر کوه از اقبال بازوی خودست

Нест соиби чашми мо бар резиши абри баҳор

نیست صائب چشم ما بر ریزش ابر بهار

Обхўрди сабзаи мо аз лаб ҷӯй худаст

آبخورد سبزه ما از لب جوی خودست