Ошиқи парвонаи машрабро чаҳ пурвой сараст ?

عاشق پروانه مشرب را چه پروای سرست؟

Риштаи ин шамъ бепарво каманд сарсараст

رشته این شمع بی پروا کمند صرصرست

Халқи хуши ғамҳои оламро парешон ме кунад

خلق خوش غم های عالم را پریشان می کند

Чини абрӯии ғазаб шероза дардисараст

چین ابروی غضب شیرازه دردسرست

Хираи чашмонро набошад дар ҳарими ҳасани роҳ

خیره چشمان را نباشد در حریم حسن راه

Аз ду чашми шӯх , ҷои ҳалқаи беруни дуруст

از دو چشم شوخ، جای حلقه بیرون درست

Равған аз чашм самандар мекашад он шуълаи хуй

روغن از چشم سمندر می کشد آن شعله خوی

Содаи дили парвонаи мо дар ғами болу параст

ساده دل پروانه ما در غم بال و پرست

Аз сапанди мости базми ишқро ҳангомаи гарм

از سپند ماست بزم عشق را هنگامه گرم

Нолаи мо даври гардонро ба оташ раҳбараст

ناله ما دور گردان را به آتش رهبرست

намекунад ҷавлон ба боли ишқ , шухиҳои ҳасан

می کند جولان به بال عشق، شوخی های حسن

Шамъ бепарвона чун гардид тир бе параст

شمع بی پروانه چون گردید تیر بی پرست

наме тавон хуршедро дар абр дидан бе ҳиҷоб

می توان خورشید را در ابر دیدن بی حجاب

Бе ниқобии чеҳра ӯро ниқоб дигараст

بی نقابی چهره او را نقاب دیگرست

Аз шиква баҳр тарсидааст чашмат чун ҳубоб

از شکوه بحر ترسیده است چشمت چون حباب

Варна ҳар оғӯши мавҷ ӯ канор модараст

ورنه هر آغوش موج او کنار مادرست

Дарди моро пурсиши расмӣ зиёдат ме кунад

درد ما را پرسش رسمی زیادت می کند

Илтифоти ом , бисёр аз тағофул бадтараст

التفات عام، بسیار از تغافل بدترست

Ҳар ки дар доми қаноати тан назд чун анкабут

هر که در دام قناعت تن نزد چون عنکبوت

Ҳар ду дасташ чун магас аз ҳирси доим бар сараст

هر دو دستش چون مگس از حرص دایم بر سرست

Пунбаи доғи дили маҷрӯҳ , меҳр хомшӣ аст

پنبه داغ دل مجروح، مهر خامشی است

Гӯшаи амнӣ агар дорад ҷаҳон , гӯш караст

گوشه امنی اگر دارد جهان، گوش کرست

Илми расмии синаи софонро намеояд ба кор

علم رسمی سینه صافان را نمی آید به کار

Чун шавад ойӣнаи оҳан бениёз аз ҷавҳараст

چون شود آیینه آهن بی نیاز از جوهرست

Рӯҳи биҷо аз шикаст ҷисм меларзад ба хеш

روح بیجا از شکست جسم می لرزد به خویش

Писта чун аз пӯст меояд бурун дар шукраст

پسته چون از پوست می آید برون در شکرست

Мард ҳайҳотастомезад ба ин ношстаҳ рӯй

مرد هیهات است آمیزد به این ناشسته روی

То ба домони қиёмати духтар руз духтараст

تا به دامان قیامت دختر رز دخترست

Софии дили гавҳари баҳри вуҷӯд одамӣ аст

صافی دل گوهر بحر وجود آدمی است

Соҳили ин баҳрро халқ мулоим раҳбараст

ساحل این بحر را خلق ملایم رهبرست

Боли парвози маро бастааст мавҷи орзӯ

بال پرواز مرا بسته است موج آرزو

Шуълаи оташи зи нақши бӯрё дар шшдрст

شعله آتش ز نقش بوریا در ششدرست

Ҳасани болодастро ороишӣ чун ишқ нест

حسن بالادست را آرایشی چون عشق نیست

Тавқи қамарии сарвро беҳтари з халхол зараст

طوق قمری سرو را بهتر ز خلخال زرست

Дар даҳонаш хандаи шодӣ саросар ме равад

در دهانش خنده شادی سراسر می رود

Ҳар киро чун сиккаи пушт бениёзӣ бар зараст

هر که را چون سکه پشت بی نیازی بر زرست

Ин парешонеи дил аз фикр парешон ме кашад

این پریشانی دل از فکر پریشان می کشد

Қатраи мо хешрогар ҷамъ созад гавҳараст

قطره ما خویش را گر جمع سازد گوهرست

Гарчи якдастаст афкори ҷаҳони паймоӣ ӯ

گرچه یکدست است افکار جهان پیمای او

Ин ғазал аз ҷумлаи ашъор соиб беҳтараст

این غزل از جمله اشعار صائب بهترست