Рӯзи мо бо шаби яке зон офтоб анвараст

روز ما با شب یکی زان آفتاب انورست

Занги ин ойӣна аз трдстӣ равшангараст

زنگ این آیینه از تردستی روشنگرست

намезанад дар ломакони пар , дили дарун сина ам

می زند در لامکان پر، دل درون سینه ام

Ин сапанди шӯх дар миҷмар , бурун миҷмараст

این سپند شوخ در مجمر، برون مجمرست

Бар дили озодагони барг сафар бошад гарон

بر دل آزادگان برگ سفر باشد گران

Бодбон бар киштии дарёӣ мо лангараст

بادبان بر کشتی دریایی ما لنگرست

Парда хораст агар дорад гулии ин бӯстон

پرده خارست اگر دارد گلی این بوستان

Нӯши ин меҳнати сарои оҳани рубои нштрст

نوش این محنت سرا آهن ربای نشترست

Ҳиммат аз андеша соил намеояд бурун

همت از اندیشه سایل نمی آید برون

Гардани минои баланд аз интизор соғараст

گردن مینا بلند از انتظار ساغرست

Ҳасан аз озурдан ушшоқ меболад ба худ

حسن از آزردن عشاق می بالد به خود

Теғ аз захми намоён дар канор модараст

تیغ از زخم نمایان در کنار مادرست

Аз баёзи гардан ӯ фард берун карда Эй аст

از بیاض گردن او فرد بیرون کرده ای است

Субҳи ъолмтоб каз нураш ҷаҳонӣ анвараст

صبح عالمتاب کز نورش جهانی انورست

намешавад бе хости лабрез аз шароби лолаи ранг

می شود بی خواست لبریز از شراب لاله رنگ

Ҳар ки дасти ихтиёраш чун сабу зер сараст

هر که دست اختیارش چون سبو زیر سرست

Соиб аз афсурдагиҳои хазон осӯда аст

صائب از افسردگی های خزان آسوده است

Андалебиро ки боғи длгшои зери параст

عندلیبی را که باغ دلگشا زیر پرست

Талх шуд аз ҳӯшёрӣ бар ту соиби зери чарх

تلخ شد از هوشیاری بر تو صائب زیر چرخ

Варна нақли бодаи хорони чашм шӯр ахтараст

ورنه نقل باده خواران چشم شور اخترست