Талхии олами шароби хушгувори мо бас аст

تلخی عالم شراب خوشگوار ما بس است

Дарду доғи ноумедии лолаи зори мо бас аст

درد و داغ ناامیدی لاله زار ما بس است

Гар набошад бӯсаи ширин , паёми талхи ҳам

گر نباشد بوسه شیرین، پیام تلخ هم

Баҳри таскини дили умедвори мо бас аст

بهر تسکین دل امیدوار ما بس است

Гар з дилсӯзӣ наёрад кас ба хоки мо чароғ

گر ز دلسوزی نیارد کس به خاک ما چراغ

Хорхорӣ аз гулистони ёдгори мо бас аст

خارخاری از گلستان یادگار ما بس است

Гар зи хӯн мо нагирад дасти ширин дар нигор

گر ز خون ما نگیرد دست شیرین در نگار

Тешаи мардонаи мо дастёри мо бас аст

تیشه مردانه ما دستیار ما بس است

Гар зи хуии оташин , дӯзах ба мо тундӣ кунад

گر ز خوی آتشین، دوزخ به ما تندی کند

Мушти обӣ аз ҷабини шармсори мо бас аст

مشت آبی از جبین شرمسار ما بس است

Мо каз об рӯй худ дорем боғи хеши сабз

ما کز آب روی خود داریم باغ خویش سبز

Саркашии сарви канори ҷӯйбори мо бас аст

سرکشی سرو کنار جویبار ما بس است

намешавад дасти навозиши меҳри лаби хамёза ро

می شود دست نوازش مهر لب خمیازه را

Барги токӣ аз паии дафъи хумори мо бас аст

برگ تاکی از پی دفع خمار ما بس است

Теғҳоро кунад месозад сипар андохтан

تیغ ها را کند می سازد سپر انداختن

Меҳри хомӯшии зи офатҳо ҳисори мо бас аст

مهر خاموشی ز آفتها حصار ما بس است

Бед маҷнӯнем дар бстонсрои рӯзгор

بید مجنونیم در بستانسرای روزگار

Сар ба пеш андохтан аз шарм , бори мо бас аст

سر به پیش انداختن از شرم، بار ما بس است

Зишти рӯйони душмани ойӣна ҳои равшананд

زشت رویان دشمن آیینه های روشنند

Ҳарфро бе пардаи гуфтани пардаи дори мо бас аст

حرف را بی پرده گفتن پرده دار ما بس است

Мо зи маҷнӯни расму ойин шикор омухтем

ما ز مجنون رسم و آیین شکار آموختیم

Аз ғизолони гӯшаи чашмии шикори мо бас аст

از غزالان گوشه چشمی شکار ما بس است

Аз дили мо ошнои бори ғамгар бар надошт

از دل ما آشنایی بار غم گر بر نداشت

Ин ки дӯшӣ нест соиби зери бори мо бас аст

این که دوشی نیست صائب زیر بار ما بس است