Ашк холӣ кун дилҳои ғам андӯхта аст

اشک خالی کن دلهای غم اندوخته است

Сухани сарди насими ҷигар сӯхта аст

سخن سرد نسیم جگر سوخته است

Дар биёбони таманнои асар аз манзил нест

در بیابان تمنا اثر از منزل نیست

намекунад ончии сиёҳӣ , нафас сӯхта аст

می کند آنچه سیاهی، نفس سوخته است