Ба лаб аз шавқи садра беш ҷон нома ме ояд

به لب از شوق صدره بیش جان نامه می آید

Ки ҳарфӣ аз даҳонаш бар забон хома ме ояд

که حرفی از دهانش بر زبان خامه می آید

намедонам ба поён чун барам васф майонаш ро

نمی دانم به پایان چون برم وصف میانش را

Ки дар ҳар ҳарф , мӯе бар забон хома ме ояд

که در هر حرف، مویی بر زبان خامه می آید