Дил чу ороиши мижгонтар хеш кунад

دل چو آرایش مژگان تر خویش کند

Доғро оинаи дори ҷигар хеш кунад

داغ را آینه دار جگر خویش کند

Май баради бахт ба зулмати кодаи ҳинди маро

می برد بخت به ظلمت کده هند مرا

То чаҳ хок ( сияҳ ) онҷо ба сар хеш кунад

تا چه خاک (سیه) آنجا به سر خویش کند