Дил ба холи ту абаси чашми тамаъи дӯхта буд

دل به خال تو عبث چشم طمع دوخته بود

Машки ин нофаи саросари ҷигари сӯхта буд

مشک این نافه سراسر جگر سوخته بود

Чун сабои биҳдаҳ бар гирд чаман гардидам

چون صبا بیهده بر گرد چمن گردیدم

Ризқи ман ғунчаи сифат дар дилами андӯхта буд

رزق من غنچه صفت در دلم اندوخته بود