Хирқа Эй дӯхтам аз доғи ҷунун бар тани хеш

خرقه ای دوختم از داغ جنون بر تن خویش

Нест як тан ба тамомӣ чу ман андари фани хеш

نیست یک تن به تمامی چو من اندر فن خویش

Сари миноӣ майу ҳиммат ӯро нозам

سر مینای می و همت او را نازم

Ки гирифтааст гуноҳи ҳама бар гардани хеш

که گرفته است گناه همه بر گردن خویش

Ин чаҳ бахтаст ки ҳар хор ки гул кард аз хок

این چه بخت است که هر خار که گل کرد از خاک

Дар дили обила ман шаканд сӯзани хеш

در دل آبله من شکند سوزن خویش