Ба кӯии хеши мтрсонм аз расӣдани офат

به کوی خویش مترسانم از رسیدن آفت

Ман он ним ки битобам рух аз маҳали мхоФт

من آن نیم که بتابم رخ از محل مخافت

Ба қурби эминам аз кед рӯзгори вагарна

به قرب ایمنم از کید روزگار وگرنه

Ҳиҷоб нест миёни ман ва ту баъди масофат

حجاب نیست میان من و تو بعد مسافت

Бутӣ ки парда ӣ маъсӯм май дард ба табассум

بتی که پرده ی معصوم می درد به تبسم

Маӣ ки хирмани млҳўФ май барад ба зарофат

مهی که خرمن ملهوف می برد به ظرافت

Аз ӯ алоҷ надорам магар ба ваҷҳи таҳаккум

از او علاج ندارم مگر به وجه تحکم

Аз ӯ гзир надонам магар ба ҳукми схоФт

از او گزیر ندانم مگر به حکم سخافت

Ба васфи чеҳру лабат хиҷлат оядам ки бигӯям

به وصف چهر و لبت خجلت آیدم که بگویم

Шаробу шер биҳиштаст дар сафоу латофат

شراب و شیر بهشت است در صفا و لطافت

Ту хуби рӯ ба аз онӣ ки дар баёни ман ое

تو خوب رو به از آنی که در بیان من آیی

Ба ҳайратам ки туро то куҷост ҳади назофат

به حیرتم که ترا تا کجاست حد نظافت

Ба чашми мардум агар хор гаштаам чаҳ тағобун

به چشم مردم اگر خار گشته ام چه تغابن

Маро ки ишқи ту варзами ҳамин басаст шарофат

مرا که عشق تو ورزم همین بس است شرافت

Ғизои зи лухти дили обати даҳуми зи чашма ӣ мижгон

غذا ز لخت دل آبت دهم ز چشمه ی مژگان

Агар шабии ту биёеи маро ба хон зиёфат

اگر شبی تو بیایی مرا به خوان ضیافت

Зхҷлти тавбаи худ хира монад чашми сафойӣ

زخجلت توبه خود خیره ماند چشم صفایی

Ту худ магари назаряши афкании зи дидаи рأФт

تو خود مگر نظریش افکنی ز دیدهٔ رأفت