Ниқоб аз тамоми рухи бутӣ шӯх барграфт

نقاب از تمام رخ بتی شوخ برگرفت

Дили ним сӯзи мо аз ин шуъла дар гирифт

دل نیم سوز ما از این شعله در گرفت

Батон бо камону тири зи мардуми рабӯдаи дил

بتان با کمان و تیر ز مردم ربوده دل

Бути ман ҳазор дил ба лаъл ва гуҳар гирифт

بت من هزار دل به لعل و گهر گرفت

Гронони дили касон ба ҳанзал баранду заҳр

گرآنان دل کسان به حنظل برند و زهر

Дил аз маннигор ман ба шаҳд ва шукр гирифт

دل از من نگار من به شهد و شکر گرفت

Вафо дорем чу дид писандиду баргузед

وفا داریم چو دید پسندید و برگزید

з дил додагон ҳамаи маро дар назар гирифт

ز دل دادگان همه مرا در نظر گرفت

Ба хушк ватар аз ду кун касе суду сарфаи барад

به خشک و تر از دو کون کسی سود و صرفه برد

Ки хок дар туро ба об Хизр гирифт

که خاک در تو را به آب خضر گرفت

Хиради хира ва хаҷал шуд аз нақси ин камол

خرد خیره و خجل شد از نقص این کمال

Ки хоки раҳи турои баробар ба зар гирифт

که خاک ره ترا برابر به زر گرفت

Сафойии яке ба чарх бигӯ дигари офтоб

صفایی یکی به چرخ بگو دیگر آفتاب

Нтобад ки шаҳри мо фурӯғ аз қамар гирифт

نتابد که شهر ما فروغ از قمر گرفت