Шаб васлат нахоҳам рӯз аз он рӯи зулфи фаттонат

شب وصلت نخواهم روز از آن رو زلف فتانت

Маро ҳар лаҳза андозад ба фикри рӯзи ҳиҷронат

مرا هر لحظه اندازد به فکر روز هجرانت

Дар оғӯшат ба ёди рӯз то кардам ғамин кардӣ

در آغوشت به یاد روز تا کردم غمین کردی

Ба дидорами ду субҳи содиқ аз чоки гиребонат

به دیدارم دو صبح صادق از چاک گریبانت

Ба хўнризи худ аз даст ту хурсандам ки дар маҳшар

به خونریز خود از دست تو خرسندم که در محشر

Ба дастовези хӯни хоҳии занами дастӣ ба домонат

به دستاویز خون خواهی زنم دستی به دامانت

Ба захми дигараши марҳами магари созанди сайдӣ ро

به زخم دیگرش مرهم مگر سازند صیدی را

Ки брхоки ҳалоки афканд вақте тири мижгонат

که برخاک هلاک افکند وقتی تیر مژگانت

Чу рафтӣ аз барам гуфтӣ даҳуми комат чу баргардам

چو رفتی از برم گفتی دهم کامت چو برگردم

Насозад толеъи баргаштаи мангар пушаймонат

نسازد طالع برگشته من گر پشیمانت

Саодат раҳбарӣ кардӣу саъдами равшании рӯзӣ

سعادت رهبری کردی و سعدم روشنی روزی

Ки сари бгзормт дар пой ва бисипорам ба раҳи ҷонат

که سر بگذارمت در پای و بسپارم به ره جانت

Ту злу заъфу фақру ҷаҳлу аҷзам назъ мефармо

تو ذل و ضعف و فقر و جهل و عجزم نزع میفرما

Ки бо нуқсони қобил низ мушкилҳост осонат

که با نقصان قابل نیز مشکل هاست آسانت

Ба ишқами хотир аз қайди ҷаҳонӣ ҷамъ шуд аммо

به عشقم خاطر از قید جهانی جمع شد اما

Парешонами зи савдои сари зулфи парешонат

پریشانم ز سودای سر زلف پریشانت

Ҷузи ин як ҳоҷат аз ҷон офарин набӯд сафойӣ ро

جز این یک حاجت از جان آفرین نبود صفایی را

Ки бахшад ҳар нафаси ҷонӣ ба вай дар хӯрд қурбонат

که بخشد هر نفس جانی به وی در خورد قربانت