Марои савдои ҷонон бар сар афтод

مرا سودای جانان بر سر افتاد

Ҷунунро бози тарҳ дигар афтод

جنون را باز طرح دیگر افتاد

Чу ишқами бор дар кошона багушӯд

چو عشقم بار در کاشانه بگشود

Хирадро рахт ҳастӣ бар дар афтод

خرد را رخت هستی بر در افتاد

Ба ёд дару лаълати доманӣ чанд

به یاد در و لعلت دامنی چند

Маро аз ҷазаъи марҷон парвар афтод

مرا از جزع مرجان پرور افتاد

Фузуд аз ашки чашмами тобиши дил

فزود از اشک چشمم تابش دل

Аз ин оби оташами сӯзон тар афтод

از این آب آتشم سوزان تر افتاد

Шаш ва панҷӣ фалак дар кор ман кард

شش و پنجی فلک در کار من کرد

Ба бозӣ муҳраам дар шшдр афтод

به بازی مهره ام در ششدر افتاد

Дил аз кафи рӯбарӯ барадӣ надонам

دل از کف روبرو بردی ندانم

Кӣ он ҷодӯи чунин афсун гар афтод

کی آن جادو چنین افسون گر افتاد

Маро каз растхези инкорҳо буд

مرا کز رستخیز انکارها بود

Аз он қомати қиёмат бовар афтод

از آن قامت قیامت باور افتاد

Магари соқии шароб аз чашми худ рехт

مگر ساقی شراب از چشم خود ریخت

Ки аз дасти ҳарифон соғар афтод

که از دست حریفان ساغر افتاد

Ҷудо аз хок поят мондам афсӯс

جدا از خاک پایت ماندم افسوس

Рухам бе фари серум беафсар афтод

رخم بی فر سرم بی افسر افتاد

зи баси дайну дили андар по фикандӣ

ز بس دین و دل اندر پا فکندی

Нишон аз дайну ном аз дил барофтод

نشان از دین و نام از دل برافتاد

Саранҷомам вале пайдост зи аввал

سرانجامم ولی پیداست ز اول

Ки бо таркони кофари дил дар афтод

که با ترکان کافر دل در افتاد

Сар аз по боз нашносад сафойӣ

سر از پا باز نشناسد صفایی

Ба савдои ту аз по ва сар афтод

به سودای تو از پا و سر افتاد