Дардо ки зи даврон ба ғам хештан афтод

دردا که ز دوران به غم خویشتن افتاد

Рӯзӣ ки длором ба савдоӣ ман афтод

روزی که دلارام به سودای من افتاد

Юсуф ки ба чоҳ Фтн афтод баромад

یوسف که به چاه فتن افتاد برآمد

Бечораи Зулайхо ки ба чоҳ зқн афтод

بیچاره زلیخا که به چاه ذقن افتاد

Манъам макун аз нола ки пинҳон натавон кард

منعم مکن از ناله که پنهان نتوان کرد

Он роз ки афсона ӣ ҳар анҷуман афтод

آن راز که افسانه ی هر انجمن افتاد

Қадари қафаси он мурғи гуфтори шиносад

قدر قفس آن مرغ گفتار شناسد

Каз қайди ту як бори раҳаш дар чаман афтод

کز قید تو یک بار رهش در چمن افتاد

Булбул ки ба гули нағмаи сурӯдӣ ба сад оҳанг

بلبل که به گل نغمه سرودی به صد آهنگ

То ғунча гуёӣ ту дид аз сухан афтод

تا غنچه گویای تو دید از سخن افتاد

Аз сарву самани дида ӣ умед фурӯ дӯхт

از سرو و سمن دیده ی امید فرو دوخت

Чашмӣ ки бар он сарви қади сим тан афтод

چشمی که بر آن سرو قد سیم تن افتاد

Бар бозуии ушшоқи з ҳар сӯи расани афканд

بر بازوی عشاق ز هر سو رسن افکند

Чун турра ба дӯши ту шикан дар шикан афтод

چون طره به دوش تو شکن در شکن افتاد

Ҷонҳо зи алойиқи ҳама занҷир гусастанд

جان ها ز علایق همه زنجیر گسستند

То зулфи ту бар гардани дилҳо расан афтод

تا زلف تو بر گردن دل ها رسن افتاد

Бо ғунча ӣ нӯшин даҳанат аз арақи шарм

با غنچه ی نوشین دهنت از عرق شرم

Гулро чу ман оташи ҳама дар перҳан афтод

گل را چو من آتش همه در پیرهن افتاد

Дар боғи зи доғи рухи гулранги ту ҷовид

در باغ ز داغ رخ گلرنگ تو جاوید

Бар хоки сияҳи лола ӣ хунин кафан афтод

بر خاک سیه لاله ی خونین کفن افتاد

Суру тараб аз шӯри ту бар пер ва ҷавон рафт

سور و طرب از شور تو بر پیر و جوان رفت

Шӯру шағаб аз шавқи ту дар мард ва зан афтод

شور و شغب از شوق تو در مرد و زن افتاد

Дар сина чаҳ пӯшам дигар он дарди сафойӣ

در سینه چه پوشم دگر آن درد صفایی

Каз дил ба забон рафт ва ба чандин даҳан афтод

کز دل به زبان رفت و به چندین دهن افتاد