Гардуни моҳӣ ҷавон надорад

گردون ماهی جوان ندارد

Бустони сарвӣ равон надорад

بستان سروی روان ندارد

Моҳи фалакӣ забон надонад

ماه فلکی زبان نداند

Сарви чаманӣ чмон надорад

سرو چمنی چمان ندارد

Дил дар хами зулфи сари каҷати рост

دل در خم زلف سر کجت راست

Як мӯи сари ин вон надорад

یک مو سر این وآن ندارد

Брчҳри ту булбул аз тамошо

برچهر تو بلبل از تماشا

Ҳаргизи ғам гулистон надорад

هرگز غم گلستان ندارد

Моро чу баҳори оризати кӯ

ما را چو بهار عارضت کو

Боғӣ ки зи пай хазон надорад

باغی که ز پی خزان ندارد

Бо дарҷи ту ғунчаро чаҳ даъвӣ

با درج تو غنچه را چه دعوی

Тангаст вале даҳон надорад

تنگ است ولی دهان ندارد

Аз ҳар нигаҳат дилӣаст сад чок

از هر نگهت دلی است صد چاک

Аз ғамзаи каси ин синон надорад

از غمزه کس این سنان ندارد

Дили сӯхти тамом ва кас надонист

دل سوخت تمام و کس ندانست

ё оташи мо духон надорад

یا آتش ما دخان ندارد

Расвоӣ ҷаҳон шавад сафойӣ

رسوای جهان شود صفایی

Сари ту агар ниҳон надорад

سر تو اگر نهان ندارد