Сафойӣ аз сари Кувайти чўъзм берун кард

صفایی از سر کویت چوعزم بیرون کرد

Як напурсӣ аз ӯ то ба фурқатам чун кард

یک نپرسی از او تا به فرقتم چون کرد

Дилӣ ки субҳи висол аз малоли холӣ буд

دلی که صبح وصال از ملال خالی بود

Шаб фироқ ндонӣ чигуна пар хӯн кард

شب فراق ندانی چگونه پر خون کرد

Чу ҳалқа ӣ сари зулфи сиёҳи саркаши ту

چو حلقه ی سر زلف سیاه سرکش تو

Ситора ӣ ахтари бахтами сиёҳ ва ворун кард

ستاره ی اختر بختم سیاه و وارون کرد

Дилам ки буд аз ин номаи софтар ба вафот

دلم که بود از این نامه صاف تر به وفات

Ба хӯни хеш чу ин номаи ҷома гулгун кард

به خون خویش چو این نامه جامه گلگون کرد

Дили хароба ӣ ман тахтгоҳи ишқ ту шуд

دل خرابه ی من تختگاه عشق تو شد

Чунон шаҳии аҷабам дар диҳии чунин чун кард

چنان شهی عجبم در دهی چنین چون کرد

Канори домани ман каз рухи тўглшн буд

کنار دامن من کز رخ توگلشن بود

Ба ним чашми зани сайли дида Сайҳун кард

به نیم چشم زن سیل دیده سیحون کرد

Фиғони синаи зи доғи ту рӯ ба гардуни барад

فغان سینه ز داغ تو رو به گردون برد

Сиришки дидаи зи тоби ту раҳ ба ҳомӯн кард

سرشک دیده ز تاب تو ره به هامون کرد

Ғубор то нанишинад ба доманати мижаи байн

غبار تا ننشیند به دامنت مژه بین

Ки хоки кӯии ту бо хӯни дида маъҷун кард

که خاک کوی تو با خون دیده معجون کرد

Марои кашокаши ишқи ту сад раҳи афзӯн буд

مرا کشاکش عشق تو صد ره افزون بود

Аз он киришма ки Лайлӣ ба кор маҷнӯн кард

از آن کرشمه که لیلی به کار مجنون کرد

Гулами з каф шуд ва хорам нишаст дар паҳлу

گلم ز کف شد و خارم نشست در پهلو

Бибин чҳо ба ман ин наҷм ноҳумоюн кард

ببین چها به من این نجم ناهمایون کرد

Нишоти васли куҷо ?анда фироқи куҷо ?

نشاط وصل کجا؟ انده فراق کجا؟

Дарин муъоризаи бахтам чаҳ сахт мағбун кард

درین معارضه بختم چه سخت مغبون کرد

Сафойӣ аз ту ба ҳиҷрон ғамаш нахоҳад кост

صفایی از تو به هجران غمش نخواهد کاست

Ки ишқи меҳри ту ҳар дам чу ҳасанат афзӯн кард

که عشق مهر تو هر دم چو حسنت افزون کرد