эй оташ аз рахт ба даруни лолаи зор ро

ای آتش از رخت به درون لاله زار را

Сад доғ аз биҳишти ту бар дили баҳор ро

صد داغ از بهشت تو بر دل بهار را

Гар бар гули ту рухсат нолиданаш диҳанд

گر بر گل تو رخصت نالیدنش دهند

Аз шавқи нолаи ҷон ба лаб ояд ҳазор ро

از شوق ناله جان به لب آید هزار را

Хорӣ ба дил халида мапиндор бе ҷиҳат

خاری به دل خلیده مپندار بی جهت

Дар марғзори нолаи ин мурғи зор ро

در مرغزار ناله این مرغ زار را

Монӣ куҷост то ба маъонӣ назар кунад

مانی کجاست تا به معانی نظر کند

Дар талъати ту санъати сӯратнигор ро

در طلعت تو صنعت صورت نگار را

Соқӣ мем аз он лаби ширин чунонкӣ кард

ساقی میم از آن لب شیرین چنانکه کرد

Мустағнӣ аз шаробу шукри бодаи хор ро

مستغنی از شراب و شکر باده خوار را

Дар дӯстии ҷафои ту саҳласт чун кунам

در دوستی جفای تو سهل است چون کنم

Бади аҳдии замонаи носозгор ро

بد عهدی زمانه ناسازگار را

Ашки муҳӣти зо чу гузашт аз гуҳар чаҳ фарқ

اشک محیط زا چو گذشت از گهر چه فرق

Фарқӣ агар з лаҷа надонам канор ро

فرقی اگر ز لجه ندانم کنار را

Доман ба мавҷ дида кунам шарм зинда равад

دامن به موج دیده کنم شرم زنده رود

То ҷои зебади ин лаби ҷӯи сарви ёр ро

تا جای زیبد این لب جو سرو یار را

эй дил ба лъбтӣ чаҳ дроФтӣ ки тарки вай

ای دل به لعبتی چه درافتی که ترک وی

Аз як нигаҳ пиёда кунад сад савор ро

از یک نگه پیاده کند صد سوار را

То дар сифоти ёри сафойӣ накӯ расед

تا در صفات یار صفایی نکو رسید

Нашнохт сари ҳикмати парвардгор ро

نشناخت سر حکمت پروردگار را