Мардуми иваз ашк фитад дида итар ро

مردم عوض اشک فتد دیده ی تر را

То аз назар андохтае аҳли назар ро

تا از نظر انداخته ای اهل نظر را

Аз зорӣ мо шуд ба ҷафои сахти турши дил

از زاری ما شد به جفا سخت ترش دل

Венаи турфа ки борон накунад нарми ҳаҷар ро

وین طرفه که باران نکند نرم حجر را

Бо ашки ман аз диҷла магӯ боз ки бо баҳр

با اشک من از دجله مگو باز که با بحر

Ҳаргиз бишуморӣ нишморанд шимур ро

هرگز بشماری نشمارند شمر را

Гуфтам нашуд аз нолаи ман сахти дилати нарм

گفتم نشد از ناله من سخت دلت نرم

Гуфто на асар нест дар ин хораи шарар ро

گفتا نه اثر نیست در این خاره شرر را

Дил нагзарад аз абрӯии он тарки камони каш

دل نگذرد از ابروی آن ترک کمان کش

зи он рӯ ки зи шамшер гузар нест сипар ро

ز آن رو که ز شمشیر گذر نیست سپر را

Аз дидаи мардуми з чаҳ ҳар рӯз ниҳон аст

از دیده مردم ز چه هر روز نهان است

Бар меҳри рахти ғайрат агар нест қамар ро

بر مهر رخت غیرت اگر نیست قمر را

Аз хиҷлати дандон батон бскаҳи арақи рехт

از خجلت دندان بتان بسکه عرق ریخت

Як баҳри зи сари об гузаштааст гуҳар ро

یک بحر ز سر آب گذشته است گهر را

Пеши даҳан ӯ даҳани ғунчаи худ аз шарм

پیش دهن او دهن غنچه خود از شرم

Вомондаи гули осо чаҳ кунад боди саҳар ро

وامانده گل آسا چه کند باد سحر را

Ҷояш ба Фрохои ҷаҳони танг наме буд

جایش به فراخای جهان تنگ نمی بود

Гртлх накардӣ лабати авқоти шукр ро

گرتلخ نکردی لبت اوقات شکر را

Гӯи оташи ишқи ту ба бодам диҳад эй дӯст

گو آتش عشق تو به بادم دهد ای دوست

Бо хок дарат менахуррам оби Хизр ро

با خاک درت می نخرم آب خضر را

Бераҳм тар омад дилат аз оҳи сафойӣ

بی رحم تر آمد دلت از آه صفایی

Шак нест ки дар санги ту раҳ нест асар ро

شک نیست که در سنگ تو ره نیست اثر را