Сафойӣ аз сари кӯии ту кӣ сафар ме кард

صفایی از سر کوی تو کی سفر می‌کرد

Агар фироқаш аз ин моҷаро хабар ме кард

اگر فراقش از این ماجرا خبر می‌کرد

Гирифт доманаши охир з шавам бахтӣ ҳо

گرفت دامنش آخر ز شوم‌بختی‌ها

Ҳамон қазия ки умрӣ аз он ҳазар ме кард

همان قضیه که عمری از آن حذر می‌کرد

Қадам ба дар наниҳодӣ зи остони шуҳуд

قدم به در ننهادی ز آستان شهود

Агар фироқи яке сари зи ғайб бар ме кард

اگر فراق یکی سر ز غیب بر می‌کرد

Ба ёд он равадаш ҷории ашк аз мижаи хӯн

به یاد آن رودش جاری اشک از مژه خون

Ки хокпои турои серума басар ме кард

که خاکپای ترا سرمهٔ بصر می‌کرد

Ҳам аз нахуст агар панд ман шунидӣ дил

هم از نخست اگر پند من شنیدی دل

Куҷои маро чу худ ингуна дарба дар ме кард

کجا مرا چو خود اینگونه دربه‌در می‌کرد

Ба рӯем аз мижаи хуноби дили ниФшондӣ

به رویم از مژه خوناب دل نیفشاندی

Ду дидаи гӯ ба Рахши тарки як назар ме кард

دو دیده گو به رخش ترک یک نظر می‌کرد

зи ошёни нФтодӣ ба доми тоири дил

ز آشیان نفتادی به دام طایر دل

Ду рӯз агар ҳамаи сари зери бол ва пар ме кард

دو روز اگر همه سر زیر بال و پر می‌کرد

Мушаббакаст зи тири ту варна дили худ ро

مشبک است ز تیر تو ورنه دل خود را

Фарози теғи туами синаи сон сипар ме кард

فراز تیغ توام سینه‌سان سپر می‌کرد

Чаро ба фироқ гузорад касаши сафойии теғ

چرا به فراق گذارد کسش صفایی تیغ

Ба таййиби хотир агар хомаи тарк сар ме кард

به طیب خاطر اگر خامه ترک سر می‌کرد